अबोल प्रीत
- जॉन आगियार
ते कॉलेजचे दीस, मंतरलेले क्षण आशिल्ले
मुखार तूं आसून लेगीत, ओठांचेर मौन आशिल्लें...
इश्टागती परसय चड कितें, दोघांच्याय मनांत आशिल्लें
पूण सांगपाचें धैर्य मात, कोणाकडेनच नाशिल्लें.
एकाच वर्गांत आसून लेगीत, संवाद केन्नाच जालो ना
नदरेनच उलयले सगळे, शब्द ओठांचेर आयलेच ना.
दीस गेले, वर्सां सरलीं, काळ असोच धावत रावलो
मनांतलो तो 'भिवकुरो कोनसो', सदांच सांचून रावलो.
दोळ्यांत मात खूप कितें, एकामेकां खातीर आसतालें
तुकाय कीदें सांगपाचें आसा, अशें मकाय दिसतालें.
पूण काळजाच्या धकधक्याक, भयाचो वेढो आशिल्लो
काळजाच्या त्या कोन्श्यांत, सुयांचोच सडो आशिल्लो.
फाटीं अचकीत इश्टाकडल्यान, सत्य तुझें कळ्ळें गो...
तूंय म्हजेर मोग करतालें, हें गुपीत म्हाका उमजलें गो!
पूण वेळ सरून गेलो आतां, आमी दोघय शेणल्यात
संसाराच्या वाटांचेर, आतां आमी थिरांवल्यात.
अर्दीच उरली आमची काणी, आतां फकत याद उरल्यात...
उतरांविणें मोग हारलो, आनी सपनां सगळीं विरल्यांत.
ते कॉलेजचे दीस, मंतरलेले क्षण आशिल्ले...
मुखार तूं आसून लेगीत, ओठांचेर मौन आशिल्लें...
No comments:
Post a Comment