शाश्वत लोभ

 

शाश्वत लोभ

जॉन आगियार

प्राण गेलो, कूड सोंपली, सोंपलो तुजो खेळ,
जे तुज्याच वांगडा आसले, तांका मेळ्ळो ना वेळ.
तुज्याच रगताचीं मनशां, तुका लासून करतील माती,
उदकान न्हावन धुवन उडयतील, तुजी घाण आनी नाती.

तुजो सुवास, तुजी शक्त—घरांतआसली देवा सारकी,
तुजीं मोगाचीं वस्त्रांय आज, जालीं तांकां परकी.
तुजें अंथरूण-पांघरुणा उडयतलीं, जशीं कचऱ्याची घाण,
तुज्या अस्तित्वाच्या खुणांक उरलो ना कसलोच मान.

भांगर सरपळी कांकणां मूदी आंगार कोण सोडपा ना
पैशांचे कागदांचे पेठूल‌ मात भायर कशेंच पडचेना
पूण पळे हें संवसारी नाटक, अजब हो न्याय,
मरतल्याच्यो हेर वस्ती सोडून पैशे मात जाय

मनीस म्हणून तुजी किंमत आज जाली शून्य,
तुज्या कष्टाचीं फळां भोगून, ते जाले पुण्य.
तुजी खरी ओळख सोंपली, दोळ्यांर तांच्या साय
तुवें कितें केलें तांकां, फकत तेंच तांकां जाय