तोंडां ....

 

तोंडां...

जॉन आगियार

तोंडां तरे तरेची, काय लांबट, काय गोल,
काय हांसतीं फुलांपरी, काय दु:खान भरील्लीं खोल...

काय मोटवीं, कांय लांबट , काय वाटकूळीं
काय चेपटीं, काय गोरी पिट्ट, काय काळीं.

कांय रडवीं, काय‌ हासतींं, कांय मोनी शांत ,
काय उजळलली, कांय तांबसर, कांय अशांत

रंग रुपान किदेंय जातां? मनच ओळखप बरें
मोगाच्या एका हास्यांत सुखच आसता खरें

देवा म्हऱ्यांत सगळेच सारखे, ना कोण व्हडलो-ल्हान,
मोगान बोरो जाता मनीस, तेंच खऱ्या जीवनाचें दान...

तूजोच जातां गो

 

तूजोच जातां गो

जॉन आगियार

स्वप्नात म्हज्या तूं
चोर पावलानी यो गो
म्हाकाय तुज्या काळजांत
दी थोडो सो जागो

तुजें काळीज आतां
म्हज्या काळजाक लाय गो
घट मूट उरुनी हो
आमच्या मोगाचो धागो

चांन्न्याची रात ही
नीळो सावळो रंग हो
ल्हारां ल्हारांनी गाजतात
ह्यो दर्याच्यो देगो

तुज्या एका हांश्यान
हांव जखमीं जातां गो
तुजेंच नांव ओठार घेवन
हांव तूजोच जातां गो

चान्नें..........

 

चान्नें......

जॉन आगियार

हासऱ्या तुज्या दोळ्यांतल्यान
चान्नें  मनांत सरता
शब्दांविणे मोगाचें गित
हळुच प्रित पितारता

साजवेळच्या वाऱ्या वांगडा
तुजे येवप जाणवता
मोगऱ्यां फूलांच्या सुवासावरीं
जान मनांत फुलता

तूं मुखार येताच नकळत
काळीज थोडें हालता
तुज्या गोड हांसण्यांतल्यान
दु:ख सगळें गळटा

चान्न्यान भरील्या रातींत
स्वप्न तुजेंच मागतां
आमच्या  ह्या मोगाच्या नात्यांत
सुंदर  जीणे जगतां

मातयेचो सुपुत – फादर बोलमॅक्स

 मातयेचो सुपुत – फादर बोलमॅक्स

जॉन आगियार

चिकलेच्या इगिर्जेची घांट आयज हळूच वाजता

गोंयच्या ह्या खऱ्या गवळ्याचो आयज उग्डास येता

हातांत बायबल आनी मनांत क्रांतीचो राग

वायटां आड झूंजपी आसलो एक वाघ

काय दिसां पयलीं सांगलेलें रांवून पुल्पिटान

मरण अटल, पुण वेळ देवाच्या हातान

आयज इगिर्जेचो आल्तार लेगीत शांत जाला

निसर्गाचो झूजारी आयज देवागेर गेला

ओ फादर बोलमॅक्स, तूं आसलो झाडांचो आवाज

गोंयच्या वाऱ्यांत मिसळ्ळो तुमचोच सूर आयज

मोलेच्या रानापासून पांचवेचार शेतांमेरेन

तुमचो वावर रावतोलो गोंयकारांच्या कळजांमेरेन

मातयेखातीर झूंजलो, गरिबांचो जालो आवाज

तुजो आवाज जीवो उरतलो गोंयभर आयज

फकत वेदी वेळ्यानच तुवे प्रवचनां दिलीं ना

चिकलेच्या चिकलांत देवून काम केलें

गोंयच्या तरणाट्यांक  तुमी दिली दिशा

निसर्ग सांबाळपाची मनांत जागयली आशा

राना वाचोवपाक, न्हंय सांबाळपाक

तुमी ओंपलें आपलें जीवित गोंयच्या मातेक

गोरिबांच्या मायेन जें कळीज धडधडलें

तें आयज सयमाच्या कुशिंत वचून विसावलें

चिकलेच्या वेळेपासून केपेंच्या मातये मेरेन

आक्खें गोंय दुखांत बुद्धलां कळजांमेरेंन

पुण क्रांतीची ज्योत केन्नाच पालवना

शेतकऱ्यांच्या शेतांत ती पेटत रावतली

तुजें कळीज थांबलें तरी वावर फुडें सरतलो

तुमचो वारसो गोंयकार फुडें व्हरतलो

फादर तुमच्या आत्म्याक शांती लाभची

ही पांचवी शेतां तुजो उग्डास करतलीं

ही राना-पेड्डां तुजेंच गीत गायतलीं

गोंयच्या मातयेचो तूं खरो सुपुत

देव बरें करू.

दूकांचे मोल

 दूकांचे मोल

जॉन आगियार

लोकांक दिसता बापूय केन्ना रडच ना,

ताच्या दोळ्यांतलीं दूकां कोणांक दिसच ना.

तो रडता , पण आपलीं दूकां दाखय नां,

सगळ्यां मुखार आपलो धीर खचपाक दिना.

थकवो, वेदना आनी मनातली सगळी चिंता,

आपल्याच काळजांत शांतपणी लीपोवन दवरता.

परिस्थिती कितलीय कठीण आनी बिकट येंव,

बापायची फाठ वणत कशी  उभी रावता.

खांद्यार ताच्या आसता उभ्या संसाराचो भार,

तोंडार हासो दवरुन सोसता दुःखाचे प्रहार.

तो हसता, "काळजी नाका,  बरें जातलें",

तो जाणा, तुटलो तर घराक लागता मार.

ताच्या मनांतली सुकती वेदना मात जाणवता;

आपल्यो भावना लिपोवपाची ताची धडपड कळटा.

म्हणूनच बापूय आपले दूक लीपोवून दवरता,

कुटुंबाखातीर तो स्वतःक भितरल्या भितर जपता.

आपल्या भितर खंतोवताना, कठीण प्रसंगांत वांकताना

केन्नाच ताका पळोवंक ना दूकानी रडताना ,

खरें तर बापूय सुद्धा रडटा, पण जगासमोर न्हय,

तांच्या एकांतातल्या दूकांचे मोल कोणाकच कळना.

दोळ्यांत तुज्या.....

 दोळ्यांत तुज्या......

जॉन आगियार

दोळ्यांत तुज्या शेंडताना...

खूब आनंद मेळटा गो...

मोगाचीं फुलां जावून

दोळ्यांतल्यान गळटा गो...

चांन्ने तूं, रात हांव...

प्रीत आमची फुलता गो...

हांसो तूं, आनंद हांव...

जीव आमचो तळमळटा गो...

श्वास तूं, धडकन हांव...

मोगान जिणें चलता गो...

बंध हें दोन जिवांचें...

सासणाचें म्हण कळटा गो...

खरेंच...

दोळ्यांत तुज्या शेंडताना...

खूब आनंद मेळटा गो...

एकटो....

 एकटो....

जॉन आगियार

सगळें आसून लेगीत केन्ना केन्ना

कितलो एकटो उरतां हांव

मनांत आसा खूब कितें तरी,

ओगीच बसून उरतां हांव

भरून येतात जेन्ना दोळे तेन्ना

म्हाकाच धरत उरतां हांव

म्हज्याच भितर असोच लिपचोरयां

एकटोच झरत उरतां हांव

जगपाक जाय म्हणून जागतां

पूण सदां मरत उरतां हांव

एकच आमी, एकच देव

 एकच आमी, एकच देव

– जॉन आगियार

नाव वेगळे, रूप वेगळे,

पण ती एकच माऊली,

शांतादुर्गा आनी आवर लेडी,

एकाच झाडाची सावळी.

गोंयच्या या पवित्र भुंयेर,

एकचाराचो सूर वसला,

अल्लाह आनी जहोव्हा ,

एकाच रूपात दिसला.

प्रत्येक धर्माच्यो पावलखुणा,

एकाच मार्गाचेर व्हरतात,

माणुसकीचो आनी मोगाचो,

एकच धडो त्यो शिकयतात.

मूर्ती भितर वा मंदिरात,

हाव शोदना त्या ईश्वराक,

माझ्याच भितरल्या गाभाऱ्यात,

हाव पूजतां म्हज्या देवाक

स्वतःचे बरें आनी जगाचे कल्याण,

हीच खरी पूजा म्हजी,

अंतरांतल्या देवाक हसवपांत,

सामावल्या श्रद्धा म्हजी.

भावना म्हजी इतली नाजूक न्हय 

जी कोणाच्या उतरानी दुखवतली,

म्हजो विश्वास अथांग दर्यी ल्हारांवरी

जीं प्रत्येक प्रवाहान सामावून घेतली.

जेन्ना सुट्टलो हो देह म्हजो,

आनी आत्मो जातलो मुक्त,

थंय मेळपाना कसलोच धर्म,

ना आसचिना थंय जात गुप्त.

सगळे आत्मे एकठाय मेळून,

एकाच उजवाडात विलीन जातले,

भेदभावाचे हे डाग सगळे,

थंय सासणाचे पुसून वतले.

कितलेंय तूं ना म्हण....

 कितलेंय तूं ना म्हण....

– जॉन आगियार

मुखडो

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

अंतरो १

तुज्या काळजा मेरेन पावपाक

म्हाका चड वेळ लागचो ना

तुज्या मोगा शिवाय हांव

आनीक कांयच मागचो ना

दोळे भरून पळोवन तुका

हांव मन म्हजें भरतलों

मुखडो

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

अंतरो २

तुज्या पांयांनी मदीं मदीं

वाजतात तीं पांयजणां,

मनाक लायतात पिशें

आंग शिरशिरता कणाकणां

चोरावरी येवन हांव

सपनांनी तुका धरतलों.

मुखडो

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

अंतरो ३

ह्या चांदण्याच्या रातीक

तुजोच सोद लागला,

तुज्या एका हुसक्यान

हो जीव जागो जाला.

तांबड्या फुलावारी तुका

काळजांत हांव दवरतलों,

मुखडो

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

अंतरो ४

एक दीस मोगा तुका

म्हज्या गोपांत घेतलों!

तूं जातलें म्हजें आनी

हांव तुजोच जातलों

तुज्याच हातांत हात घालून

मोग हो जियेतलों

मुखडो

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

सांगात

सांगात.....

– जॉन आगियार

जल्माक आयलां तुज्या खातीर

दिसता तुकाच पोळोवंचें

तुज्या घार्‍या डोळयांनी

म्हज्या डोळयांक मेळोवंचें

झोपाळ्याचेर बसोवन आमी

एका मेकाक धोलोंवंचें

हातांत हात घालून आमी

सगळ्या लोकांक जळोवंचें

तोंडांतल्यान कमी चड

मनांतल्यान आमी उलोवंचें

संवसाराचें व्हडें हें

आमी सांगातान चोलोवंचे

हांव एक कॉकरोच

 हांव एक कॉकरोच

– जॉन आगियार

हांव एक कॉकरोच

हांव एक सुशिक्षित बेकार,

हातांत घेवन म्हज्या कागदांचो भार,

पूण मेळना खंयच कसलोच आदार.

कोणाक म्हण दितले आमी दोश

आज हांव जालां पाखां

नाशिल्लो फकत एक कॉकरोच.....

सगळे म्हणटात हांव म्हण

म्हज्या देशाचो फुडार,

पूण आज म्हज्याच जिवितान

केला म्हाका सामको बेजार.

आशेच्या भ्रमाक आयल्या खरोंच

आज हांव जालां पाखां

नाशिल्लो फकत एक कॉकरोच.....

सृश्टीची, पर्यावरणाची म्हाका

आसा व्हड चिंता,

पूण समाज म्हज्याच चूलीर

आपली पेज रांन्दता

म्हज्याच नावान भरतात आपलो पाउच

आज हांव जालां पाखां

नाशिल्लो फकत एक कॉकरोच.....

म्हाका म्हजीच वळख

सोदपाची आयज आयल्या वेळ,

नशीबा कडेन चालू आसा

हो कसलो अद्भुत खेळ.

तरनाट्यांकच नडली तुमची ही सोच

आज हांव जालां पाखां

नाशिल्लो फकत एक कॉकरोच.....

पदव्यो आसूनय आयज

हांव जीणेत दारां सोदत उरलों

जाती कातीच्या राजकारणांत

सामको भितर हांव भरलों

म्हज्या जीणेक आयल्या आतां मोच

आज हांव जालां पाखां

नाशिल्लो फकत एक कॉकरोच.....

एकूच शक्ती, एकूच सुवात

 

एकूच शक्ती, एकूच सुवात

- जॉन आगियार

देव एकूच आसता पूण ताचे
वांटे मणशानीच हांगा केल्यात.
रूपां तांचीं वेग-वेगळीं,
हांगां आमच्या मदिं जाल्यांत.

जाती-काती हो प्रकार,
मुळांत नाशिल्लोच खंय.
हो भेद-भावूय केलो मनशानी,
स्वार्था खातीर बांदल्या वंय.

खेळ मांडला हो स्वार्थाचो,
आपलो तो वयर, परको तो सकयल.
पुण निमण्या दिसा कळटले सगळ्यांक,
जो कर्मां पसून लिपता तो फेल.

शेवट मारतकूच तुज्या मड्या लागीं,
वचपाक लेगीत न्हयकारतात लोक.
ज्या आचारांक तुवें पाळ्ळो जल्मभर,
तो सगळोच थारता फोक.

शेवटाक एकूच सुवात आसा वयर,
थंय मात कसलेच वांटे आसचे नात.
सगळे भेद विरघळतले त्या उजवाडांत,
थंय फकत आत्म्याची एकूच जात.

हांगा केल्ले वांटे हांगाच उरतले,
वयर वतना फकत कर्मां वांगडा आसतलीं.
ती एकूच शक्ती, ती एकूच सुवात,
निमणेकडेन सगळ्यांक एकठांय करतली.

पावसांतलो मोग

 

पावसांतलो मोग

- जॉन आगियार

तो पयलो पाऊस, तें अजाण भिजप,
उदका थेंब्यांनी जाल्लें मनाचें लजप.
तेन्ना आमच्या मोगाचें बीं निगतेच पडिलें,
पूण पावसाच्या थेंब्यांनी आमकां मेकळें सोडिल्लें.

ल्हानसो तो कोंब, ल्हानशें आमचें नातें,
पावसाच्या शिरशिरान जालें एकदम जीतें.
रक्ताच्या प्रवाहांत नवोच वेग वाडलो,
दर एका थेंब्या वांगडा मोग आमचो घडलो.

तो पाऊस, ती रात आनी तुजी-मजी सात,
सगळेंच बदलून गेलें काळखांत पेटली वात.
आतां तो कोंब जाला एक व्हड रूख,
जाच्या पायथळा मेळटा मनाक व्हड सूख.

झिमझिम पावसांत आमचो मोग फुलूंक पावलो,
काळाच्या वेगान तो वाडत-वाडत रावलो!
हातांत हात घालून अजून खूब चलचें आसा,
पावसाचो मोग आमकां शेंकड्यानी वर्सां जगचो आसा.

याद तुजी...

 

याद तुजी...

- जॉन आगियार

नातें तें दोळ्यांचें, उतरांविणें उरिल्लें,
दर दिसा पळोवन तुका, रूप काळजांत मुरिल्लें.

कॉलेजीच्या भायर तूं, हांव थंयच रावपी,
पळोवन म्हाका, तुजें तें लजप कळिल्लें.

काळाच्या प्रवाहांत तूं, फुडें चलून गेलें,
सोदलीं हांवें थळां, पूण मन थंयच उरिल्लें.

आयज लेगीत त्या कॉलेजीच्या, फुडल्यान वता तेन्ना,
दिसता तुजेंच रूप, हातांत तुजीं पुस्तकां धरिल्लें.

काळाचे खेळ हे, नशिबाचे मेळ हे,
फक्त उरल्यात खीण काळजांत, यादानी भरिल्ले

तुझी उणीव

 तुझी उणीव

जॉन आगियार

बोरो नासलों हांव तेन्ना, 

तूवें खांद्यार म्हाका घेतलो, 

धावत सुटली दोतोराकडे, 

तुजो जीव ना थकलो.

 कन्नाच करू नाका चोरी, 

ही तुझी पहिली शिकवण, 

जाण्ट्यांचो राख मान, 

हेच तुजें संस्कारांचे धन.

साडेसात झाले की, 

घराची ओढ लागताली, 

तुजी शिस्त कडक,

पण तातूंत माया आसताली. 

शिकचें हांवे मोठ्या शाळेत, 

होच आसलो तुजो ध्यास,

 म्हज्या उज्ज्वल फूडारा खातीर

तूवें सोंसले खूब त्रास

स्टीलच्या त्या डब्यानी, 

आवडीचे पदार्थ आसताले, 

डबो उगडलो कि तातूंत, 

तूज्या मायेचे हात दिसताले

थोडें आनीक वाडट्टां बाबा, 

लागल्या आसतली भूक

तृप्त जातालें पोट म्हजे, 

मेळटालें मायेचे सूख

सकाळी उठून सदांच, 

म्हजें टिफिन तूं‌ भरी

बस  आयली की ना, 

हाचीय सारखी चौकशी करी. 

आज तू ना वांगडा म्हज्या, 

ही पोकळी मोठी भासता, 

पण तुजो तो प्रत्येक उगडास, 

मनात घर करून असता.

नवी सुवात

 

नवी सुवात

जॉन आगियार

ह्या जल्मांत जाली ना भेट,
तरी खंत धरूं नाका काळजांत,
परतून एकदां जल्म घेवन ये,
फक्त म्हजेच खातीर ह्या संवसारांत.

आमचेच खातीर‌ जगचे आमी
मोगान आमी न्हावूंया,
पोकळ उरिल्ल्या त्या गॅप्स-क,
परतून नव्यान भरून काडूंया.

जीं गूस्मटत उरलीं उतरां,
आनी अर्दीं उरलीं सपना,
हांगाच बसून मेळोवया,
मोग आमचो नव्यान खेळोवया

परतून एकदां जागोवया काणी,
त्याच कॉलेजीच्या बेंचाचेर,
अर्दकूट्या काळजाच्या काणयेक,
पावसाच्याच त्या रिमझिम तालाचेर.

उगडासांतली ती संद

 

उगडासांतली ती संद

जॉन आगियार

कुपां भरून आयल्यात मळबार,
काळोख दाटून आयला,
पावसाच्या थेंब्यां वांगडा,
तुजो उगडासय काळजांत देंवला.

कॉलेजीच्या त्या कॉरिडोरांत,
सदांच आमची भेट जाताली,
दोळ्यांत मात्सो मोग आसलो,
पूण जीब मात थरथरताली.

लायब्ररी च्या दाराकडे
तूं वण्टीक तेकून आसतालें,
तुज्या तिनूय इश्टीणीं वांगडा
हासत-खेळत दिसतालें.

हाव पयस उबो रावन,
तुज्या रूपात हरपून वतालो,
एकूच उतर काळजात आसलें,
पूण सांगपाक साप भियेतालों.

कँटीनच्या त्या कदेलिर,
च्याचो कप हातांत धरून,
तुका पळेतालों हांव
काळजांत सुखाचें ल्हार भरून.

तो वडाचो रूख, ती झाडां,
आमचीं साक्ष जावन उरलीं,
उतरां ओंटांचेर आयलींच ना,
पूण काळजांतूच तीं जीरलीं.

कॉलेजीचे दिस सोपले आनी
वाट आमची वेगळी जाली,
वास्तवाच्या ह्या संवसारांत,
ती ओळख पालवून गेली.

तरी आयजूय पावस पडलो की,
काळीज म्हजें हें रडटा,
उगडासांच्या त्या झाडाचेर,
एक देखणें फूल फुलता.

मौन

 मौन

जॉन आगियार

हांव ओगिच रावतां 

हाचो अर्थ असो न्हय की

म्हज्याकडेन सांगपाक कांयच ना.

केन्ना केन्ना हाचो अर्थ असो जाता,

की तूका सगळे  खबर आसा पूण 

आतां उतरांक कसलोच अर्थ उरलो ना.

कितलेंय उलोयलो तरी आतां,

कांच बदलपाचें ना हें तुका खबर आसा.

अशा वेळार शांत रावपांतच ,

सगळ्यांत शहाणपणाचें थारता.

मनांत उतरांचो गोंधळ आसलो तरी,

ओठांचेर मात शांतताय आसप गरजेचें.

उतरां परस मौनाची साथ,

खरे तर चड खोल वता.

लोकशायेचे चार खांबे

 लोकशायेचे चार खांबे

जॉन आगियार

न्याय, कायदो आनी प्रशासन, 

खंयच्याय राश्ट्राचें आदार स्तंब

काळाची पावलां वळवळटात, 

खाम्ब्यांक आज कांयच ना दम

पयलो खांबो कायदो घडयता, 

दुसरो ताची अंमलबजावणी करता,

 तिसरो न्याय दिवन रखण करता, 

आनी चवथो समाजाक जागो दवरता.

आतां वार्याल्हारां वेगळेंच दिकेन व्हांवतात,

विस्वासू खांबे भेस बदलून रावतात, 

सत्याची उतरां उणीं पडटात, 

अन्यायाचीं पाळां खोल वतात.

एक पडलो तर दुसरो सावरतालो, 

असो विस्वास मनांत आसलो, 

पूण आज खंय वचचें कळना, 

सत्याक आता आदारच मेळना.

तरी लेगीत उलो मारूया, 

लोकशायेची गजाल करूया, 

आमीच जागृत नागरिक जावया

लोकशाही आमची जीती दवरूंया.

गाडावयलो खुरीस

 

गाडावयलो खुरीस

जॉन आगियार

मरदान गाडावयलो खुरीस
मरदान गाडावयलो खुरीस तो,
उबो आसा थंयच आजुन,
सांवट आयली, वादळ आयलें,
पावसांतय रावलो भिजून

रावला उबो हो खूरीस शांत
इतिहासाच्या पानांक साक्ष दिवन,
मागण्याक पावून संकश्टां निवारता,
सतराव्या शेंकड्याची ती याद, घेवन

दुख्खाचीं ल्हारां आंगार येता,
तेन्ना पावता तो मजतीक,
विस्वासान ताका जो वेंग मारता,
रावता तांच्या तो संगतीक.


दोंगरा मात्यार‌ उबो शांत,
आशिर्वाद दिंवक रावता
मनाच्या कोनश्यांत आशिल्ली आस्त,
आनी मागण्यांक तो पावता,

एक प्रस्न.....

 

एक प्रस्न.....

जॉन आगियार

देऊळ आसूं वा मशिद,
दारांत तोच सुस्कार,
भिकारी बसल्यात थंय,
सोदतात नशिबाचो आधार

देंवाच्या दारांत बसून,
देवाकडेन मागूंक विसरतात
हातांतली झोळी मात्र,
मनशां फुडें पसरतात.

देवान सगळें दिलां,
असो भाव सगळ्यांचो आसता,
पूण पोटाची भूक मारूंक,
मनीसच मुखार सरता.

घडये हें सगळें पळोवन
देव वयर बसून हासता,
मनीसपण सोदून पळोवंक,
आमचीच तो परिक्षा घेता.

भितर बसला तो देव,
की भायर बसला तो मनीस?
ह्या प्रस्नाचेंर जाप सोदताना,
सरता आमचो दिस.

दान दिवपी हात,
हेंच देवाचें रूप जाता,
देखूनच तो भिकारी,
मनशां कडेन आस बाळगिता.

स्वताचेर विस्वास

 

स्वताचेर विस्वास

जॉन आगियार

हांगा तुका कोणूच वळखून घेवचो ना,
तुज्या दुखाचो ओझे तुकाच उखलचो पडटलो.

कातिजांत लाखांनी दूख आसल्यार लेगीत,
दर एका हालतींत तुका हांसचें पडटलें.

जर कितेंय करून दाखोवपाची आस्त आसा,
तर तुका तुकाच विसरून वचचें पडटलें.

जीण म्हळ्यार उज्याचो रस्तो,
तुका या उज्यांतल्यान चलून येवचें पडटलें.

वेळ खूब उणो उरला 'बेखबर',
सांवर ना जाल्यार आयष्यभर तळमळचें पडटलें.

गोबोर

 

गोबोर

जॉन आगियार

मर्णकुट्यार तो गोबोर पळोवन,
एक मात सामकें कळता...
फकत गोबोर जावपाखातीर
मनीस एकामेकाचेर कितलो जळटा!

सावळेन सांगात सोडलो तरी,
हावेस मात काळजांत उरता,
जो गोबोर वाऱ्यान उडून वतलो,
तेच खातीर मनीस बोल्सां भरता

मायेचें जाळें, सोयऱ्यांचो गोत,
सगळें हांगाच सोडून वचपाचें,
मूठभर गोबोर जावचे पयलीं,
फकत मोगान जियेवपाक शिकपाचें.

तो गोबोर सांगता निमणी काणी,
सगळेच समान, कोणूच न्हय व्हड,
गोबोर जातकच उरता ती फकत,
तुज्या बऱ्या कर्मांची जोड.

सोबीत

 

सोबीत

जॉन आगियार

सोबीत सुंदर रूप तुजें
मेळ्ळें तुम म्हाका त्या दिसा
सोदलें हांवें कितले कडेन ....
आजून म्हाका उगडास आसा

फेसबूक इंस्टा सोदलें हांवें
कांयच म्हाका कळूंक ना
नांव विचारुंक सोदी हांव
पुणू तुम म्हाका मेळूंक ना
तुम म्हाका मेळट म्हण
काळजांत म्हज्या आसा भरोस...

सोबीत सुंदर रूप तुजें
मेळ्ळें तुम म्हाका त्या दिसा
सोडलें हांवें कितले कडेन
आजून म्हाका उगडास आसा

कितलेय त्रास जिवाक पडूं
तुका सोदून हांव काडटलों
खोश्येचीं दोळ्यांत घेवन दुखां
तुज्याच वांगडा हांव रडटलों
काळीज म्हजें मोव खूब
करचो ना हांव कसलोच तमाशा

सोबीत सुंदर रूप तुजें
मेळ्ळें तुम म्हाका त्या दिसा
सोडलें हांवें कितले कडेन
आजून म्हाका उगडास आसा

मोगान वागचें आसा......

 

मोगान वागचें आसा......

जॉन आगियार

पिराय सरत आयल्या खरी,
पूण अजून म्हाका जगचे आसा.
जमनीर जरी उडयला म्हाका,
परत उठून कामाक लागचें आसा

ध्यासाच्या प्रवासाक भायर सरलां,
वाटेर खूब कीदे भोगचे आसा.
करूं दि लोकांक म्हज्या हारिची चर्चा,
यशाचें बनेर अजून लागचें आसा.

हक्काचें कदेल दूसऱ्याक तेकयलां
तें परत म्हाका मागचें आसा
तूमी कसलीय नाटकां करात
म्हाका मोगान वागचें आसा

मोग आनी अहंकार

 

मोग आनी अहंकार

जॉन आगियार

अहंकाराचो केल्यार त्याग,
नात्याक मेळटलो मान,
'हांव' पणाच्या गोंदळांत‌ मागीर
सगळ्यांक मेकळें जाता रान

झगडे कोणा खातीर जालें,
हे परस तें सोंडवप गरजेचें,
समजून करात मोगाचो प्रवासां,
थंय कांयच काम ना प्रजेचें

हारप म्हणल्यार पराभव न्हय,
ती तर मोगाची जीत,
मुखावयल्या मनशाक ओळखून,
सांबाळप आपली प्रित.

जंय इगो व्हड जाता,
थंय मोग ल्हवू-ल्हवू सोंपता,
देखून नात्यांत सदांच,
मोगान जियेवप बरें दिसता.

काळजाचो कुडको आनी मायेची वेंग

(जबलपूरच्या बरगी धरणावयली दुर्दैवी घडणूक (३० एप्रिल २०२६) जबलपूरचेर एक खोल घाव सोडून गेल्या. णव जाणांचो जीव गेलो—हातूंत आवय आनी तिचें तीन वर्सांचें भुरगें एकठांय मेळ्ळीं, तें काळीज पिंजून उडौपी दृश्य पळोवन जावपी दूख उतरांनी सांगपा पलीकडचें आसा.त्या आवयच्या अथांग मोगाचेर ही कविता)

काळजाचो कुडको आनी मायेची वेंग

जॉन आगियार

मळब फुटलें, वारें सुसाट सुटिल्लें,
उदकाचेर मरणाचें जाळें पातळिल्लें.
ल्हारांच्या तांडवांत जगप जालें कठीण,
आवयच्या काळजाचे आकांताचे खिण.

"भिये नाका पुता," तिणें हळूच म्हटलें,
काळखांत तिचें आवयपण ढाल जावन उठलें.
लाईफ जॅकेट न्हय, ती मायेची ऊब आशिल्ली,
काळजाच्या कुडक्याक हर्डयाक घेवन दशिली.

उदकाचो तो वेढो आनी मरणाचो उलो,
पूण आवयच्या वेंगेची सुटली ना गांठ.
जीव सोडलो तिणें, पूण मोग सुटलो ना,
देख दिवन गेली, संवसाराक केली फाट.

दर्याचीं ल्हारां लेगीत दुकान शांत जालीं
आवयच्या बलिदानान मळब जालें खाली
संसार सोपलो तरी मोग हो सोपचो ना,
आवय-पुताचें नातें केन्नाच विरचें ना.

सांगाडो

 

घटनेविशीं थोडक्यांत: ही कविता २७ एप्रिल २०२६ दिसा ओडिसांतल्या केओंझर जिल्ह्यांत जाल्ल्या त्या दुर्दैवी आनी काळजाक हात घालपी घटनेच्या स्मरणांत अर्पण आसा, जंय अनपेक्षित रितीन वचून गेल्ल्या जीवांक आनी त्यांच्या कुटुंबाक श्रद्धांजली दिल्या.

सांगाडो

जॉन आगियार

कासावीस जावन तो जितू मुंडा,
बँकेच्या दारांत उबो रावून रडटा,
जिती आसताना भयणीक आदार मेळ्ळो ना,
आतां ती मेल्या उपरांतूय तो लडटा.

"भयणीक घेवन येयात" बँकवाल्यान सांगलें,
नेमांच्या जाळ्यांत मनीसपण शेणलें,
निर्मळ काळजाच्या त्या भावान मागीर,
थडग्यांतल्यान भमणीची हाडां वेंचून हाडलीं.

साकांत भरिल्लीं तीची हाडां,
तिच्याच कष्टाच्या पैशांची गवाय दितात,
जिवीत सोंपल्या उपरांतूय तिचीं सपनां,
बँकेच्या काउंटरार न्यायाची वाट पळयतात.

किदें हो कायदो आनी किदें हो न्याय?
मनीस मेल्ल्याची खबर हाडांनी दिवची पडटा?
जिव्या मनीसपणाक मरण आयलां हांगा,
हाडांच्या सांगाड्याक बँक पुरावो विचारता.

ओरिसाच्या मातींतल्यान आयली ही ललकारी,
गरीबाच्या गरिबीचो जालो बोमाडो,
कागदां परस काळीज व्हड आसपाक जाय,
ना जाल्यार मानीसपणाचोच जातलो सांगाडो

मेल्ले भयणीचीं हाडां

 मेल्ले भयणीचीं हाडां

जॉन आगियार

बँकेच्या दारांत उबो तो थकला, 

सांगाडो भयणीचो फाटीर मारून

जितेपणीं जिणेंत ती कश्टांनी मेली,

मरणा उपरांत हाडली हाडां भरून

पयशां खातीर सतायलो ताका,

नियमांच्या आनी कायद्यांच्या जाळ्यान

भयणीचें मरण ताणें सिद्ध करचें कशें? 

जेन्ना बँकेंतलो धांवडायलो बळान

हातांत साक, काळजांत तिडक, 

अन्यायाचो हो कसलो भार? 

माणसुकी विसरलीं संवसारी कागदां, 

गरिबाच्या नशिबांत सदांच हार

भयणीच्या हाडांक वाचा फुटली, 

जगाक माणसुकेचो उणाव दिसलो

भावाच्या दोळ्यांतल्या रगता-दुकांनी, 

दर एक देशवासी आज पुराय भिजलो

उदेंत भारतांतली ही काळखी गजाल, 

आमचे वेवस्थेचो मुखवटो उकतो जालो

मेल्ले भयणीच्या हाडांचो तो भार, 

काळजांक चटकेच चटके दिवन गेलो

सावली मानीसपणाची

 

सावली मानीसपणाची

जॉन आगियार

लग्नाच्या पंगतीक आमी जमतात
आहेराचो लिफाफो हासत दितात.
पण हॉस्पिटलच्या दारांत जेन्ना वतात,
फक्त रिकामी हात कित्याक आसतात?

थंय जीव मरणाशी झुंज दित असता,
बोल्साचो भार मात कमी जायत असता.
वखदांच्या बिलांची यादी मोठी
कुटुंबाची खाली जाता पोती.

फक्त विचारपूस आतां पुरो जाली,
आकांतावेळार आदारय गरजेचो
येताना एक लिफाफो वांगडा हाडचो,
मनिसपणाचो नवो धर्म जगवचो

पिडेस्तांची खबर‌ घेवप तांका
खूशाल भरीत करता
अडचणीच्या वेळार जो हात घरता
खरो देव तोच ठरता

निमाणो विसव

निमाणो विसव

जॉन आगियार

कितलोय जीव धांवलो तरी,
हाताक लागना कांय,
निमणें मसूंडीच्या दाराकडेच
थांबतात आमचे पांय

गाडी तुजी व्हड आसूं,
वा पांयांनीच तूं चल,
तूझ्या कर्मांचे भावा.
मेळतले तूका फळ.

राज-महाल आसूं तुजो,
वा झोंपडी आसूं सादी,
निमाणें मात मेळतली
तूका मातयेचीच गादी.

पैशेकार आसूं वा गरीब,
राजा वा सामको रंक,
मरणाच्या त्या दारांत,
सगळ्यांचो एकूच अंक.

गर्व सोड, मोग कर,
होच जिविताचो सार,
कारण निमण्या स्टेशनाचेर,
जीवार आसचो न्हय भार.

महात्मा जोतीबा फुले

 

महात्मा जोतीबा फुले

--जॉन आगियार

महात्मा जोतीबा फुले महान,
तुका आमचो कोटी प्रणाम.
शिक्षणाचो उजवाड फांकयलो,
अज्ञानाचो काळोख पयस केलो.

सावित्रीबायेक सांगात दिवन,
चलयांक शिकयलें पयलें अक्षर
सत्यशोधक समाज घडोवन,
लोकांक तूवें केलें साक्षर

तुजो हो वावर सदांच अमर,
मोडून उडयलीं जातीचीं बंधनां.
उजवाडांत रावच्या खातीर आमीं
प्रेरणेन फूलयलीं मनामना.

भांगराचे ते काजूचे दीस

 

भांगराचे ते काजूचे दीस

— जॉन आगियार

काजूचो बिबो आंगट्या पोंदा धरून,
बडयेन चिरपाची याद आजून आसा उरून.

पोटावेल्यान गळटालो तो गोड गोड रोस,
गळसर मुटे खावपाचो आशिल्लो तो सोस!

काजू मुटे हाडून कोळमेंत घालून,
रोस आमी काडटाले पांयांनी मळून.

उरिल्ली चिवना बांदून वयर दवरताले फातर,
गोड निरो पिऊन शांत जाताली खातर!

पावसा दिसांनी बियो हाडटाले सोदून,
उज्यांत भाजून खाताले फातराचेर फोडून.

ते भांगराचे दीस गेले खंय उडून,
आयज फकत यादी उरल्यात काळजांत जडून!

🌟 काळोखांतलो उजवाड 🌟

 

🌟 काळोखांतलो उजवाड 🌟

— जॉन आगियार

देवा, म्हजो फुडार तुज्या हातांत आसा,
भंय आनी आडखळी पयस कर आतां

काळोखान जरी केलो म्हजो रस्तो बंद,
तरी तुज्या उजवाडान मेळटली नवी संद

म्हजें नशीब आनी हांव तुज्या नदरे मूखार,
बंद दारां उगडून, देवा कर म्हजेर उपकार

वाटेवयले फातर आनी कांटे पयस कर,
हातांत हात घरुन म्हाका तूं फूडें व्हर

तुज्या उजवाडाची सोबीत सोबीत साथ,
काळजांत पेठयल्या तूज्या मोगाची वात

कष्ट सोंसल्यात ते देवा आतां‌ पूरो,
तूझ्या पांयां लागीं दि गा आलाशिरो

आमचो राखणदार महान....

 

आमचो राखणदार महान....
--जॉन आगियार

तिसऱ्या दिसा काळोख घटलो, जेजू जिवंत जालो,
मरणाचेर जैत मेळोवन, आपलो उजवाड घालो.

मळबांत उदेली एक नवी स़काळ,
संवसाराक मेळ्ळो सुटकेचो काळ.

फातर पयस जालो, थडगें रिकामी जालें,
भावार्तान संवसाराचें रूप बदलून गेलें.

रगत सांडिल्लें त्या काळख्या दोंगरार,
आशेचीं सुंदर फुलां फुलल्यांत त्या मार्गार .

मार्च-एप्रिलाच्या उज्यांत, रेंवेच्या त्या थारांत,
सगळीं एकठांय आयलीं भावार्थाच्या घरांत.

नूस्त्याची रूच आनी दोशिची गोडसाण,
पास्कांच्या सणाक आयली एक वेगळीच शान.

फेणयेचो घमघम आनी ताल घुमटांचो,
सांबाळ्ळा आमी ठोको आमच्या काळजाचो .

नव्या भेसांत, नव्या उमेदीन गावया एकूच गान:
"जेजू सोमिया जिवंत जालो, आमचो राखणदार महान!"

कॉलेज वर्ग: गंगा, राम, केवट आनी प्रा. शेख

 

कॉलेज वर्ग: गंगा, राम, केवट आनी प्रा. शेख
लेखक: जॉन आगियार

चौगुले कॉलेजच्या त्या वर्गांत,
एक वेगळोच वारो व्हांवतालो,
प्राध्यापक शेख हांच्या उतरांनी,
गंगेचो काठ थंय पावतालो.

हिंदीच्या तासाक रंगलो तो,
राम-केवटाचो सुंदर संवाद,
काळजांत उरला आजून तो,
भक्तीचो आनी मोगाचो नाद.

"पांय धुयल्या बगर व्हड्यार बसयना,"
केवटाचो तो गोड हट्ट,
रामाच्या पांयांची धूळ लागून,
लाकडाची जातली किदें गत?

अहिल्येवरी नांव बायल जाली,
जाल्यार म्हजें कशें जातलें?
प्रा. शेख सांगताले तेन्ना,
सगळें दृश्य दोळ्यांमुखार येतलें.

तें लाकडाचें तारूं, तें पवित्र उदक,
आनी केवटाचो तो भाव,
जंय देवाक लेगीत नमवपाचो,
मेळ्ळो भक्ताक एक लावण्यमय वाव.

"तूं संवसार तारपी, हांव न्हंय तारपी,"
केवटाचो तो वेगळोच तर्क,
भक्तीच्या त्या सागरांत, न्हंय जाली शांत,
उरलो ना कसलोच फर्क.

आज परतून तो वर्ग याद जाता,
आनी याद येतात ते शेख सर,
जांणी उतरांच्या रंगान,
गंगा हाडली वर्गाच्या उंबरठ्यार.

केवट आजून थंयच उबो,
आनी थंयच आसा व्हडे ताचें,
आनी आमचो तो 'हिंदी क्लास',
चीत्र अजून काळजांत ताजे.

काळजाचें तारुण्य

 

काळजाचें तारुण्य

जॉन आगियार

पिराय वाडली, केंस धवे जाले,
कूड म्हजी आतां थकत आयल्या.
पुण काळजांतली उमेद पळय,
ती आजूनय तशीच फुलत रावल्या!
कातीर पडल्यो जरी सुरकत्यो,
हुरहुर म्हजी आटपाक ना.
वर्सांची वळेरी वाडली म्हण,
म्हजें काळीज आजून म्हातारें जावंक ना!
पावलां आतां ल्हवू पडटात,
तरी सपन पळोवपाची आस आसा.
ह्या म्हाताऱ्या कुडीच्या भितर,
आजूनय एक भुरगो लिपून आसा!
संवसाराचे अणभव गांठी मारले,
तरी हांसपाची सवय सोडूक ना.
कूड म्हातारी जाली म्हणून किदें जालें?
म्हज्या काळजान आजून हार मानूक ना!

सांजवेळ आनी खेळ

 

सांजवेळ आनी खेळ

जॉन आगियार

माडच माड आनी सांजवेळचीं तीं वारां
दप्तरां कुशीक दवरून, भायर सरतालीं पोरां
मोबायल नासलो तेन्ना, आंगण आमचें फुलतालें,
खेळांच्या त्या नादांत, पुराय गांव डुलतालें.

गड्डे हातांत धरून, नेम धरताले बरो,
टायर धांवडायतना, सुटतालो वारो.
लिपोचोरयांचो खेळ, झाडां फाटल्यान रंगतालो,
आवाजाच्या त्या गाजांत, दीस मावळून वतालो.

सात फातरांच्या राशिर, लगोरी मारताले,
धांवून-पळून तेन्ना, आमी एका मेकांक घरताले.
लांगडी घालून कोण, खेळ खेळून दीस भरतालो,
मैदानाच्या त्या धुल्लांत, अणभव व्हड मळतालो.

आतां सगलें बदल्लां, घरांत बसून खेळतात,
स्क्रीनीच्या त्या उजवाडांत, ल्हानपण ते सोदतात.
परतून खेळपाक मळाचेर यादी त्यो जागोवया,
आमच्या घरच्या आंगणांत परतून एकठांय येवया.

मरण.....

 

मरण.....

जॉन आगियार

जीणेत भरला काळोख
खंयच ना कीरण.
सपनांत पळयलां
हांवें म्हजेंच दाळील्लें सरण.
जगपाचें आनीक कसलेंच
उरुंक ना कारण.
म्हजे मन आता
म्हाकाच आयलां शरण.
बेगिनूच येता दिसता
म्हजें मरण.....

काळोख आनी काळजाचो आकांत

 

काळोख आनी काळजाचो आकांत

जॉन आगियार

दोनपारांचो वेळ तो, सूर्यूय लीपलो कूपान
सगळो संवसार बुड्डलो, देवाच्या पुताच्या दुखान
सोव्या वरा सावन, णव्या वरा मेरेन
धर्तरेर आयलो काळोख, देवाच्या निर्णयाच्या रुपान।

पयलीं जसो इजिप्ताचेर, आयिल्लो तो काळोख
तसोच आज सैमान मांडला, अन्याया आड खेळ
प्रवाद्यान सांगिल्लें, तेंच आयलें अणभवाक
भर दोनपारां काळोख आयलो, मेळपाक संवसाराक।

"एलोई, एलोई, लामा साबाक्तानी?"
खुरसा वयल्यान आयली, ती विलापी आनी
"म्हज्या देवा, म्हज्या देवा, कित्याक सोडलें म्हाका?"
स्तोत्र बाविसांतलीं उतरां, जेजून सांगलें ताका

लोक म्हणटात इलीयाक तो, मारता आसूंक जाय साद
पूण जेजूचो तो आसा, बापा कडेन संबाद
हें निराशेचें उतर न्हय, तर जैताचीच निशाणी
सगळें पुराय जालें म्हण, आपलें प्राण दिलें ताणी

कलवारीचो खुरीस

 

कलवारीचो खुरीस

जॉन आगियार

खुरसा ताका मारलो, ताणें सोसले दुखाचे वार,
मनशाच्या पातकांचो घेवन आपल्या खांद्यार भार.
देवाचो तो पूत, मायेचो तो सागर,
अन्यायाचेर जैत मेळोवन, जालो तो अमर.

ना कसलोच स्वार्थ, ना ताका कसले गर्व,
मनश्याच्या मोक्षा खातीर त्यागले ताणें सर्व.
रगत सांडून आपलें, पातक धूवन काडलें,
देवाच्या राज्याचें दार, सगळ्यां खातीर उघडलें.

मरणाचेर जैत मेळोवन, तिसऱ्या दिसा उठलो,
उजवाडाचें एक नवें किरण, जगार फांकलें.
भावार्थ दवरतल्यांक मेळ्ळी मुक्तीची वाट,
जेजुचो मोग सदांच उरलो, काळजांत उपाट

हेच तें शुभवर्तमान, हीच ती खोश्येची खबर,
देवाचो मोग आमचेर निरंतर उरूं
खुरसार तो त्याग, आमी सदांच उगडास दवरूं,
सताच्या मार्गान सदाच चलू आमचे तारूं

मिलन.....

 मिलन.....

--जॉन आगियार

तुका पळोवन काळिज म्हजें तुझेरूच गो जाडलां.

कितलेय लिपय मनांतले ते , आयज  भायर पडलां.

केदनांच चितुंक नासलें पूण घडपाचें ते घडलां.

विसरूंक जायना कशेंच, तुजेंच सपन म्हाका पडलां.

कठीण आसलें तरी कोणे जिणेचें गणित सोडलां?

मिलन आमचें दिसता म्हाका देवानच घडून हाडलां.

दोन मना, एक जिव

 

दोन मना, एक जिव

जॉन आगियार

(कडवे १)
दोन अनोळखी वाटो आसल्यो, दोन वेगळी मना
आयज अचानक गुंतून गेलीं, प्रीतीची ही पानां
भेट जातांच काळजाची, धडधड खूब वाढली
नव्या दोन जीवांची ही कणी, स्वप्नांसारखी घडली.

(ध्रुवपद )
दोन भिन्न कुळां अनी दोन वेगळी नाती
आज जोडून गेल्यो ह्यो रेशमाच्यो गाठी
दोन देह पूण एकच आत्मो ओळख आमची झाली
मनाच्या गाभाऱ्यात सुगंधी फुलां फुलून आयली.

(कडवे २)
तुझो हात हातांत घेतलो, जल्माच्या सांगाताक
सुख-दुखाच्या ल्हारांचेर, प्रीतीच्या या नावाखातीर
दोन घरांचे संस्कार घेऊन, एक नवे घर सजोवया
संकटांख हारोशन.विश्वासान मना भिजोवया

(मध्यंतर)
कन्नाच सुटोचो हो सांगात आमचो, सोपूत आमी घेवया
एकमेकांच्या काळजात आता, सासणाक आमी रावया
डोळ्यांतले स्वप्न म्हजै, म्हज्या ओठांर तुझे नांव
प्रेमसागरात बांधल्यात आमी, हो सुखाचो सुंदर गांव.

(कडवे ३)

साक्षीन या देवाच्या, अनी जाण्ट्यांच्या साक्षीन
आज घोव-बायल झालीं, पवित्र अशा या रीतीन
हातात हात असचो, आनी आयुष्यभराचो सांगात
नवी फातोड घेऊन आयली, भांगरा सुखाची ही रात.

(शेवट )
दोन काळजांची धडधड आता, एकच तालांत वाजता...
अनोळखी ती दोन मना, आज 'गालातल्या गांवांत हासता़.....

खुरीस......

 

खुरीस......

जॉन आगियार

जुदेया देसांत, त्या पयल्या शेकड्यांत,
पोंस पिलाताच्या हुकमा प्रमाणे,
जेजूक धरून कैदी केलो,
रोमी शिपायांनी ताका खूब दंडीलो.

दोन लांकडां जोडून तयार केलो खुरीस,
तो जड भार खांदार घेवन चल्लो जेजू,
ताचे हात आनी पांय खिळ्यांनी ठोकले,
खुरसाच्या रुखाचेर ताणें मरण सोसलें.

पवित्र पुस्तकांत बरयलेली ही कथा,
इतिहासकार पासून मानून घेतात ही प्रथा,
जगाच्या तारणा खातीर रगत व्हवयलें,
खुरसार ताणें आपलो प्राण दिले.

रुचीची जोडी-शित कडी....

 

रुचीची जोडी-शित कडी

​जॉन आगियार

​तेजाळ मसालो, सोयिची ओड,

आमटाण-तिकसाण, रुचीची जोड.

दर्याचो हावेस, कुळागारांची सावळ,

कोंकणाच्या मातींत रसाळ ही कावळ.

​नूस्तें ताजे फडफडीत शेंपडी हालयता

तेसफळांचो वास मनाक भुलयता.

नल्लच्या दूदांत जेवतात गोंयची घरां,

गोयकारांच्या जिबेर सुखाची ल्हारां.

​शीत आनी कडी, काळजाचो विसव,

भूक लागल्यार होच एक उत्सव.

घराघरांत दरवळपी ही अवीट गोडी,

भेट आमची खास, गोंयची रुचीची जोडी.

चिमणी

 

चिमणी

जॉन आगियार

दारा फुडल्या अंगणांत,
आतां सामकी शांतताय जाल्या,
पयलीं सकाळीं गाणीं गावपी ,
त्यो चिमण्यो खंय गेल्या?

मोवाळ सुरांन जाग हाडपी,
नाजूक पांखरां, ती ल्हानशी
शारांतल्या सिमेंटच्या रानांत,
पयस खंय गा शेणली अशीं ?

आजीन दिल्लो तो सुको घास,
चिमणी येवन हळूच व्हरताली
आपलें नाजूक ल्हानशे पोट
ती आमच्या आंगणांतुच भरताली

झाडां गेलीं, घरकुलां, आंगणां गेलीं,
मनशाची पैशांची ओड वाडली,
सैमाची सोबीतसाण विसरून,
आमी चिमणेची साथ सोडली.

परतून यो गे चिमणे दारांत,
दवरतां तूका उदक आनी दाणे,
सांबाळून दवरूंया हें नातें,
आनी गावया परतून तेंच गाणें.

मोबायल

 

मोबायल

जॉन आगियार

हातात आयला मोबायल,
कानांत आयले ईयरफोन
वेळ कोणाक आसा पळोवंक
शेजारा बसला कोण?

'गुड मॉर्निंग' धाडटात मॅसेज,
मन मात थंय नासता
सांगात सोडून सगळीं,
आपयल्याच भितर मग्ना आसता.

उतरांचो संवाद आता उणो,
अंगठ्याचो खेळ जाता चड
दुसऱ्याच्या दुखा परस,
रीलचीच जाता मस्त ओड.

अकस्मात कोणाक कीदे जाल्यार,
आदार दिवप हें गरजेचें
व्हिडिओ काडपाक गुल्ल आमी,
काम न्हय तेंं मजेचें

भुरगेपण शेणलें आयज,
खेळा मैदान रिकामें जालां
घरचो डबो विसरून,
पोटांत कॅन्टीनाचे खावप भल्लां

मनीसपण उरलां फक्त नांवाक,
भावना सोंपत चल्ल्यात
आरशांत पळयल्यार दिसता,
आयज आमीच स्वताच हारल्यात.

वेळ थोडो आसा अजूनय,
वळख राखून जगपाचो
मोबाईल कुशीक दवरून,
मुखामळां पळोवन हासपचो.

मनीस म्हण जल्म घेतला,
माणूसकीचो दिवो लावया
यंत्रांच्या ह्या जगात,
काळजाचो गंद सांबाळूया

सुख म्हळ्यार.....

 

सुख म्हळ्यार.....

जॉन आगियार

सुख विकते मेळना, तें झाडांक फूलना,
सुख सोदून मेळना, ताचे ठिकाण कळना...
सुख तर एक अणभव, काळजांतलो एक उमाळो,
धर्तरेच्या पावसांत भिजिल्लो, तो एक सोबीत सूवाळो.

व्हडल्या बंगल्यांत वा पैशांच्या राशींत तें नसता,
उंच वयर उडपाच्या आशेंत तें लिपिल्लें आसता.
केन्ना एका वळखीच्या हांसण्यांतय तें मेळटा,
तर केन्ना कोणाचेर केल्ल्या उपकारांत तें फुलता.

सोशली मीडियाचे वणटीर सुख दिसता वयल्या-वयर,
पूण खरें सुख आसता आमच्या मनाच्या खोल भितर.
दुसऱ्या कडेन तुळा करून मन आमचें व्हांवता,
जें आसा आपल्या हातांत, तेंच सोडुन घावता.

देवान दिल्ल्या दर एका खीणांत कृतज्ञताय मानूंया,
उरिल्ल्या वेळार थोडें सवकास जगून घेवूंया.
सुख मेळवपाची ओड न्हय, सुख अणभवपाची रीत,
हेच तर सत खरें, जिविताचें सुंदर संगीत