Sunday, August 23, 2026

शांतादुर्गा नेर्लेकरिणी



शांतादुर्गा नेर्लेकरिणी


जॉन आगियार



जय देवी, जय देवी, शांतादुर्गा माये,

नेर्लेकरिणी माते,  काळजांत सदांच राव गे

तुज्या चरणीं हांव उदक ओंपतां,

भावार्थान माये म्हजें मातें‌ तेखयतां



वेरेंच्या धरणीर तुजी ज्योत उजळता,

तुजें पवित्र नांव घेवन, काळीज सुखान भरतां

फुलांच्या हारांनी माते, तुका भक्त सजयतात,

“जय देवी, जय देवी” म्हणत, तुज्या दारात येतात



फांतोडेचेर देवळांत, घंटानाद घुमता,

धूप-दीपाच्या सुवासान, परिसर भरता

कुंकवाच्या रंगांन माये, तुजें रूप फूलता,

तुज्या दर्शनांन जीवाक शांती मेळता 



दुःख आयल्यार धांवून , धरतां मायेचो हात,

काळखाच्या वाटेर माते, तूं आमकां धरता वात 

नवस घेवन भक्त येतात, आस धरून मनांत,

आप आपलें मागणे हळूच सांगतात कानांत



जय देवी, जय देवी, शांतादुर्गा माये,

नेर्लेकरिणी माते,  काळजांत सदांच राव गे

तुज्या चरणीं हांव उदक ओंपतां,

भावार्थान माये म्हजें मातें‌ तेखयतां



घराघरांत तुजी माया, अंगणांत तुजी सावळी,

जाणे ताणें उलो मारलो, थंय थंय तूं पावली

बाळकांच्या हांसण्यांत माते, तुजी माया दिसता,

नेर्लेकरिणी तूं आसल्यार, संसार सुखान भरता



मांडवीच्या ल्हारां सारकी, तुजी माया वांव्हता,

चांदण्यांच्या उजवाडासारकी, तुजी कृपा पडता

संकट येता धीर दिता, दुःख सगळें हरता,

शांतादुर्गा नेर्लेकरिणी, तूं सदांच आमकां राखता



जय देवी, जय देवी, शांतादुर्गा माये,

नेर्लेकरिणी माते,  काळजांत सदांच राव गे

तुज्या चरणीं हांव उदक ओंपतां,

भावार्थान माये म्हजें मातें‌ तेखयतां

खवड्या डोंगराचो उलो

( एका सत्यघटनेचेर आधारित कविता )

खवड्या डोंगराचो उलो

जॉन आगियार

एका खीणाच्या रागान,
एक सपन तुटून गेलें,
काळांतलें वादळ घाकटो,
पण दुःख डोंगराईतलें जालें.

बापायन म्हळें, “राव रे बाबा,
परत यो म्हज्या म्हर्‍यांत..
आवयच्या दोळ्यांत आसली माया,
ओठांवर थरथरत आसलें दांत.

तीन वरां ते विनयत रावले,
जीण सोंपोवप हें बरें न्हंय...
पण मनाच्या काळख्या कोनशाक
कुणाल शेणून गेलो खंयचे खंय

एक उडी… आणि खीणांत,
बापायचेर मळब कोसळलें,
पूताक वाचयता वाचयता बापयन
आपलेंच जीवीत सोपयलें

पूत आनी घरकार सकयल,
आवयन पळयलें तें दृश्य…
मायेन तिकाय ओडून व्हेली,
थांबलो एका घराचो उश्वास.

खवड्या डोंगर आयजय उबो,
पूण ताच्या कुशींत प्रश्न हजार—
कीत्या खातीर सोपलो,
तीन जीवांचो पूराय संसार?


Saturday, August 22, 2026

तिका पळयल्यार....

 तिका पळयल्यार....


जॉन आगियार


तिका पळयलें आनी,

म्हजें काळीज कांय खीण थांबलें,

फांतोडेच्या धुक्यांतल्यान वाट काडीत,

सूर्याचें किरण रमलें.


तिच्या दोळ्यांतली शांतता,

मांडवी न्हंयच्या उदका सारकी,

तिच्या हांसण्यांतली ती गोडसाण,

फुलांच्या सुवासा सारकी.


ओंठार एक गोड गीत,

तिच्या केसांत वाऱ्याचे ल्हार,

पावसाचे थेंबें नीसरतात गालार,

तिचें चालप लेगीत तालार.


तिका पळयल्यार मन म्हणटा,

हो खीण हांगाच असोच उरचो,

मनाच्या घव्या पानार म्हज्या,

तिच्याच नांवान जागो भरचो.

जीणेंचो सांगात..

 जीणेंचो सांगात..


जॉन आगियार


नाका व्हाट्सएप संदेश तूजे,

पूण जिणेंत तूंच आसचें,

जेन्ना हांव थकतां,

तेन्ना म्हर्‍यांत तूं बसचें.


तुज्या ल्हानशा हांसण्यान

संसार हो हावें विसरचो,

तुज्याच दोळ्यांतल्यान

सगळ्याक उजवाड पसरचो.


जंय वाटेर दाट काळोख

आनी चलप कठीण आसूं,

थंय चांदणें जावन तूं

म्हज्या सांगाताक दिसूं.


म्हज्या मनाच्या भावनांक तूं

मोगाची वात दि गो,

म्हज्या ह्या जिणेक आता

तूंजोच हात दि गो.


दर्याक कितलें आसूं तुफान,

वार्‍यान कितलेंय भूजलें रान,

तुजो हात म्हज्या हातांत दि,

म्हाका जिणेची साथ दि.

Sunday, August 16, 2026

सहवास.....

 सहवास.....


जॉन आगियार


तुका मेळपाक म्हाका कसलो भय गो,

तुजेच सांगाताची जाल्या म्हाका संवय गो.

म्हज्या दोळ्यां मुखार तूं उबें राव गो,

चलत चलत काळजा मेरेन तूं पाव गो.


कानांत वाजता आवाज तुज्या पायंजणांचो,

तुज्या येण्यान फांकता उजवाड चांदण्याचो.

मनाचीं म्हजीं दारां उगडूंक लागतात,

तुज्या हांसण्यान फुलां फुलूंक लागतात.



तुज्या सहवासाक काळीज आशेवन रावता,

तूं जंय जंय वता, थंय थंय तें पावता.

तुजीं हांवें कितलीं पळयलीं गो सपनां,

ही मोगाची वाट अजून कशी गो सोपना?

Thursday, August 6, 2026

बापायचो निमाणो उलो

 

ही कविता महाराष्ट्रांतल्या खबरापत्रांनी प्रकाशित केल्ल्या एका सत्य आनी हृदयस्पर्शी घटणेर आदारीत आसा. ह्या कवितेचो उद्देश कोणाकय व्यक्ती वा कुटुंबाचेर टीका करपाचो ना. आवय-बापांयन आपल्या भुरग्यां खातीर केल्ल्या त्यागाची, म्हातारपणांत तांकां मेळपाक जाय आशिल्ल्या मायेची आनी मानीसपणाच्या कर्तव्याची समाजाक जाणीव करून दिवप, होच ह्या कवितेचो हेतू .


बापायचो निमाणो उलो

– जॉन आगियार

चेडवांक वाढयलें हांसत-हांसत,
जीवाचें रान करून दिस नटयले;
भुरग्यांखातीर स्वताक विसरून,
मायेचे दिवे सदांच पेटयले.

वय सरलें, हात थरथरले,
दोळ्यांनी वाट पळोवप सोडलें ना;
"येतलीं म्हजी चेडवां" म्हण आस धरून,
भुरग्यांक वायट उतर काडलें ना.

फोनांतल्या उतरानी कीदें जाता?
मायेच्या स्पर्शान जीव फुलता;
दुःख मनांतलें सोसून रावलो—
जाचें जळटा, तांकाच कळटा.

जीवाच्या निमाण्या श्वासांत,
बापूय आपल्याकडेच उलयता;
"घूंवो येतल्यो" म्हण आस धरून,
तो दाराकडेनच पळयता.

परक्यांनी अग्नी दिलो बापायक,
मनीसपणाचो धर्म पाळलो ताणी;
व्हिडिओचेर मरण पळौपी चेडवांनी,
जगाक दाखयली नवी काणी

शिक्षण, पैशे, मान-सन्मान—
सगळें मेयटळें जीणेंत;
पूण आवय-बापाचें ऋण फेडपाक,
कांयच आसचें‌ना वेगेत

आपल्या आवय बापाय खातीर
जिण आसतना थोडो वेळ सारात;
निमाण्या वेळार एकदां तरी,
मायेन ताचो हात धरात.

चितेचो उजो पालोवन वतलो,
वारें गोबोर उभोवन वतलें;
पूण आवय-बापायच्या उपेक्षेचें दुःखणें,
सदांच अंतःकरण खातलें.

Friday, July 31, 2026

पयलीं सारखें...

 

पयलीं सारखें...

— जॉन आगियार

फोंडें पयलीं सारकें ना आता,
हांव यादींच्या धुवरांत शेणून वतां.

जंय सारलें म्हजें भुरगेंपण,
एकवटान मनयले आमी सण;
तें घरय आतां ना थंय.

ज्या आंगणांत आमी खेळळे,
पडून उबें रावपाक आमी शिकले;
तेंवूय आतां दिसना खंय.

ज्या इष्टांवांगडा रंगली मैफल,
त्या खीणांची उरली फकत चाहूल,
आमच्या मस्तेपणांक नासताली वंय.

सोडून आमचो तो घोटेर
पावलों जीणेच्या नव्या वाटेर
वेऱ्यां जंय व्हांवता मांडवी न्हंय

फाल्यांचो भरवसो

 फाल्यांचो भरवसो


— जॉन आगियार


फाल्यांचो भरवसो कोणेच धरचो न्हय,

आयचो मोग कमी करचो न्हय.

रुसवे-फुगवे मनांत कित्याक साठयता?

आपुलकेचे धागे केन्नाच तोडूचे न्हय.


काळाच्या पावलांक थांबवपाक येना,

गेलेलो वेळ परत केन्नाच येना.

उतरां अशीं उलय, फुलांचो वास फुलय,

मोगान काळजां काळजांक मेळय.


अहंकारान नाती सगळीं तुटतात,

मोगान मात जीणभर जुळतात.

जीण जगपाचो नेम तुजो सुधार,

मनीसपणच जाता शेवटाक खरो आधार.

.

Friday, July 24, 2026

जंतर-मंतर

 

जंतर-मंतर

— जॉन आगियार

जंतर-मंतरच्या मातयेत आयज,
लोकशाहीचो झाला आक्रोश;
हातांत आसलें सत्याचे फुल,
पूण भोगचो पडलो लाठींचो रोष.

प्रश्न विचारपी ओठ थरथरले,
स्वप्नांचे झाले रक्तरंजित गीत;
शांततेच्या मार्गावर चालप्याक,
किद्या खातीर वेदनेंची प्रीत?

दांडे दूखोंवंक शकतात कूडिक,
पण विचार जायनांत काडूंक
सत्याच्यो ज्योती पेठत उरतल्यो,
जीणेंतलो काळोख काडूक

घावे भरतले काळ सरतना,
पूण इतिहासांत आसतली नोंद खरी;
लोकशाहीचो दीवो सांभाळप्यांची,
केन्नाच तूटचीना दोरी

देश म्हजो वाचयात…

 देश म्हजो वाचयात…


— जॉन आगियार


गिज्ञानाच्या देवळांत संस्कारांची वीण गुंफूया,

विद्यार्थ्यांचीं सपना नव्या उमेदीन जपूया.

सत्तेपरस सत्य मोठें, लोभापरस त्याग मोठो,

स्वार्थाच्या या गर्देंत मनीसपणाची ज्योत पेटयात,

देश म्हजो थकलां आतां, देश म्हजो वाचयात.


सैमाचें रक्षण करून, नद्यांचें पद आयकूया,

फाल्याच्या पिळग्यां खातीर पांचवें सपन पळोवया.

शब्द नकात घाव घालपी, शब्दांनीं मना मेळोवया,

काळजाक काळीज जोडून मात्सो मोग दाखयात,

देश म्हजो थकलां आतां, देश म्हजो वाचयात.


हातांत पुस्तक, दोळ्यांत सपन, ओठांर विश्वास,

तरनाट्यांच्या ध्यासांतल्यान उजळता देशाचो श्वास.

धर्म,  पंथ, जाती सोडून एकचाराची उलय भास,

विद्यार्थ्यांचीं दुःखां पूसून  तोडार हांसो फूलयात,

देश म्हजो थकलां आतां, देश म्हजो वाचयात.


भेदभावाच्या गोबरांतल्यान आशेचें बींय रुजोवूया.

भ्रष्ट मनांचीं काळीं कूपां मेळून पयस करूया.

न्याय, नीती, करुणेचें हांगां भांगार दिस सारूया.

नसायेच्या वादळांतल्यान मोगाची वाट फुलयात.

देश म्हजो थकलां आतां, देश म्हजो वाचयात.

Sunday, July 19, 2026

कळजार बरय...

 कळजार बरय...

— जॉन आगियार


हांवें कितल्या फावटी तरी

तुज्या मनामेरेन पावपा खातीर

मोगाचे पूल बांधले.

एकदा तरी तूं

म्हज्या मेरेन येवपाचें थारय,

म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.


हांवें आमच्या नात्याचे

प्रत्येक शब्द जपले,

प्रत्येक वचन मनांत पाळले.

तूंय केन्नातरी

त्या मोगाचो मान मीरय,

म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.


हांव उलय नासतना लेगीत

म्हजे दोळे तुका सगळें सांगतात.

एक फावट तरी आतां

म्हज्या शांततेचो अर्थ

तुज्या जिणेंत सारय,

म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.


म्हजो दिस तुज्या

यादींनी उजवाडाक येता,

रात तुज्या सपनांनी भरून वता.

तुज्या ओठांर उतरानी

केन्नातरी म्हजें नांव झरय,

म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.


सगळेच म्हणतात,

हांव तुज्या मोगान पीसो जालां.

तुज्या हाताच्या स्पर्शाक आशेलां;

तूंवय मोगान म्हज्या

मात्यार तुजो हात फिरय,

म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.


मोगान जिकप-हरप

हें मातूय नासता;

फक्त सांगात आसप गरजेचें.

आतां जिवीतभर तुजें कळीज

म्हज्या काळजाक फारय,

म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.

Saturday, July 18, 2026

पावसाळी मोग

 पावसाळी मोग


— जॉन आगियार


तुजें येवप पयल्या पावसासारखें,

सुकिल्या कळजांत फुलां फुलोवन गेलें.

तुज्या हांश्यान उजळलें म्हजे जिणें,

सपनांच्या रंगांनी मन भरून गेलें.


पूण वेळेचे वाऱें हळूच बदल्लें,

काळें कूप मळबांत दाटून भल्लें.

कांयच उलय नासतना तूं परत गेलें,

म्हज्या मनाचें आंगण एकसूरें ‌उल्लें.


आतां पावसाचो दर एक थेंबो,

तुजीच याद मनांत भितर हाडट्टा.

दोळ्यांतली दूकां आनी मळबांतलो पावस,

दोनूय एकाच सुरांत पडट्टा.


मोग सदांच मेळपाक ना,

पावसासारखो येता, मन भिजयता,

तो जिणें शिकोवपाक येता

आनी यादींच्या सुगंधान  बीं रुजयता.


तूं कितल्येंय पयस आसलें तरी,

मोगा किट पेटत रावतली

मोगाची काणी केन्नाच सोपना,

ती कवितेंच्या ओळींनी गावतली.


पावस वतलो, ऋतू बदलतले,

वेळ आपल्या मार्गाक लागतलो.

पूण खरो मोग आनी ताची याद,

कवीच्या उतरानी सदांच जगतलो.

Thursday, July 16, 2026

पावसांत

 पावसांत


हांव पावसांत भिजलां आनी

तूंवय पावसांत भिजलें गो.

सात्रेंत म्हाजे येवपाक तू,

अशें किद्याक लाजलें गो.



अंतरा १

पयस पयस डोंगरा वेल्यान,

पावस दाट जायत येता.

सळ सळ जावन थेंब्या-थेंब्यान,

पावस आपले गित गायता.

इंद्रधनू पळय मळब वयर,

काय बरें साजलें गो.


अंतरा २

तुज्या नजरेचो एकूच स्पर्श,

काळजांत म्हज्या कायम भाल्लो.

मनचें गुपीत भायर आयलें,

थेंब्या-थेंब्यान मोग फुललो.

तूज्या म्हज्या मोगाचें बींय

काळजानी आमच्या रुजलें गो.

गोयंकारांनो, गोयं तूमचें वाचयात!

 गोयंकारांनो, गोयं तूमचें वाचयात!


– जॉन आगियार


गोयं आमचें, गोयं पवित्र,

पूण लोभी मनश्यानी बदल्लां चित्र.

डोंगर फोडले, रानां लासलीं,

थळाव्यांनी मात दुकां सोंसलीं


उदक  आमकांच पावना

भायल्यांचो  हो आनीक  लोड

थोड्यांची मात जाता हांगां

बसल्या बसल्या बरीच जोड


मेगा प्रोजेक्टांनी धर्तरी फूगली,

कोणा खातीर ही घाई सगळी?

गांव आमचें जाम  भरल्यात,

शांत गोंयकार सामकें फीरल्यात


माती रडटा, झाडां हुंदकता,

मांडवी जूवारी दूकां गळयता.

उठ रे गोयंकारा, न्हीदूं नाका,

तूजें गोंय तूकाच पळयता


एकवटान धरात मातयेचो हात,

आमचें गोयं – आमचो श्वास!

ह्या चोरांक जिंकूंक दिव नाकात,

हे तुजें लेगीत खाताले मांस


हातांत हात घालुन एकवटान

आयजच नेटान भायर सरात

तूमच्याच फूडाराक उबे रावात

गोयंकारांनो, गोयं तूमचें वाचयात!

गोयंकारांनो, गोयं तूमचें वाचयात!


यादी.....

 यादी.....


— जॉन आगियार


यादीचीं पाना, आमच्या मनां रुखार भरता,

काळ कितलोय गेलो, तरी ताजींच ती उरता.


हांसू येता केन्ना, तर‌ केन्नां दोळ्यांत दूकां,

जिणेच्या वाटेर, सोदत उल्ले आमी सूखां


पैस गेलो मनीस, आनी पयस गेले ते खीण ,

यादीच्या दिव्या किर्णानी, उजळता फाटलीं जीण.


सुख-दुःखाच्या वाटेर, घीट राव, रडचो ना,

यादींचो हात धर घटृट, केन्नाच तूं पडचो ना.


जिवो आस मेरेन मनीस, यादींचोच खरो आधार,

यादी म्हळ्यार , जीणेचे सूख-साज-श्रृंगार.

Saturday, July 4, 2026

बायलेचो दरारो

बायलेचो दरारो




जॉन आगियार


घर आमचें  माणकूलें,आनी

 राणी थंयची म्हजी 'बायल'!

तिका खबर आसा सगळें शास्त्र,

चड उलयल्यार उखलता कायल!


तीचे कडे जिंकप  केन्नाच विसरलां हांव,

ती म्हणटा तेंच सदां खरें!

तिका 'ना' म्हळ्यार कचाकच झगडीं,

'हय' म्हळ्यार सगळें जाता बरें!


हावे वचपाचें आसल्यार उजवे कडेन,

ती दाखयता म्हाका दावे!

चुकून जरी हांवें तोंड उघडलें,

तर 'सॉरी' म्हणचें पडटाच हांवें!


तिच्या उतराक ना कसलीच कातर,

तीच जज, पुलीस, तीच करता वकीली.

तिका सदांच दिसता हांव चुकीचो,

आणि म्हजे विचार सगळे 'नकली'!


आतां जालां हांव एक 'निष्ठावान सेवक',

हात जोडून राविल्लें बरें!

संसार सुखाचो जावचो म्हणल्यार,

बायलेचें उत्तर सदांच मानचें खरें!


तीचे मात्शे फीरलें जाल्यार

परत परत आपलेच झरयता

कळच ना  एका बोठावेलें

दुसर्या बोटार केन्ना  फिरयता.


बजारांत गेल्यार भाव तीच करता,

दुकानदांकडेनय जाता सक्त.

हांव फकत पिशव्यो धरून रावता,

म्हजो रोल – मोनो साक्षीदार फकत!


कुठूंबाचो रीमोट म्हज्या हातांत,

पूण सगळें तीच चालयता.

खरें म्हळ्यार म्हजें कांयच चलनांत

सगळे तीच पळयता


ईष्ट विचारतात, "घरांत कोणाचें चालता?"

हांव हांसून दीता उत्तर बरें—

"लोकशाही भायर आसा रे बाबा,

घरांत मात्त एकमुखी सरकार खरें!"


जेन्ना जेन्ना पेट्टा फोगेठ

तेन्नांओगि रावील्लेंच बरें

केन्ना कसलो अवतार घेत कळना

हिचे कांयच न्हय खरें


पण एक गजाल खरी सांगतां,

ह्या दराऱ्या फाटल्यान आसा मोग.

ती आसता म्हणून घर चलता,

आनी हांसत रावता घरचे लोग.


देवाकडें एकच मागणें म्हजें—

आमचो हांसो सदांच टिकूं दी.

बायलेचो दरारो असूंक जाय,

पण मोग आनी आपुलकी वाडूं दी!

Friday, June 12, 2026

गोंय मुक्तीचो दीस

क्रांती.....

जॉन आगियार

अठरावो दीस जूनाचो,
गोंयकारांच्या अभिमानाचो,
गुलामगिरीच्या काळोखांतल्यान
स्वातंत्र्याच्या उजवाडाचो

शेकड्यांनी वर्सां पोर्तुगीज राज,
सोसलो जनतेन सत्तेचो माज,
पूण धैर्य, त्याग आनी संघर्शान,
उठयलों स्वातंत्र्याचो आवाज

हुतात्म्यांच्या रगतान भिजून,
ही पावन जाली माती
तांचो त्याग, बलिदान स्मरणांत धरुन
आमी लायतात तांकां वाती

स्वातंत्र्य सैनिकांचे कश्ट अपार,
तांचो पक्को आसलो  निर्धार,
भारत मातेक जोडून गोंय
उघडलें उदरगतीचें दार

आयज गोंय विकासांत फुडें,
शिक्षण, संस्कृती, उद्देगाची नवी मळां,
देशांत उज्वल नांव गोंयचें

लोकांच्या कश्टाची पिकलीं फळां


क्रांती दिसाच्या ह्या सण पर्वाक,
एकवटाचो निर्धार घट्ट  करुया,
भेदभाव सगळे विसरून आतां
खोशयेन जीण आमी सारूया

हुतात्म्यांक विनम्र अभिवादन,
स्वातंत्र्य सैनिकांक शतशः वंदन,
गोंय क्रांतीचो संदेश घेवन
फुडें व्हरया प्रगतीचे स्पंदन


Saturday, June 6, 2026

पयलो पावस

 पयलो पावस 



जॉन आगियार


खूप दिसांची आस धरून,

रातच्या काळखांत ढग आयले,

गर्जून मळब फोडून उडौन,

भायर पडले थेंबे पयले.


सुकिल्या मातयेचो वास सूटलो,

आनी पोरणी मैत्री परत मेळ्ळी,

थेंब्या थेंब्यांच्या हळूच स्पर्शान,

धरर्तरेची कळी परत फुलल्ली.


नळ्यांचेर  ताल धरून,

पावसाचें गित वाजूंक लागलें,

वाऱ्याच्या थंड श्वासान,

गरमीचें राज्य सोपून गेलें.


न्हयों-व्हाळ जागे जातले,

झाडां पांचवो शाल घालतली,

गरमेन बेजार जाल्या पक्षाची

पाखां आपशींच फूलतलीं


ह्या शांत रातीच्या वेंगेंत,

मनांत नवे सपन फुलतलें,

पयल्या पावसाच्या खोश्येन

जीणे परत  नेटान चलतलें

Friday, May 29, 2026

कुर्डी – उदकांत गडप जाल्लो गांव

कुर्डी – उदकांत गडप जाल्लो गांव



जॉन आगियार


साळावलीच्या उदका सकयल,

निदेंत पडील्लो कुर्डी गांव,

वण्टी मोडल्यत, घरां शेंणल्यांत,

यादींचे फातर पळोवन अजापलों हांव


एकेकाळार हासप घुमतालें,

शेतांत पिकतालीं भाताचीं कणसां,

देवळांत घंटा वाजताली थंय,

आनी भरून येतालीं मानशां


धरण बांदपाक नियतीन,

गांवच्या इतिहासाचीं पानां बुडयलीं,

तीन हजार जीवांचीं स्वप्नां,

उदकाच्या ल्हारांनी गिळून उडयलीं



एप्रिल-मेच्या तळतळीत गरमेंन,

हो गांव परत दिसूंन येता,

फुटलेली जमीन, मोडकीं घरां,

मोन्यानीच आदल्यो काणयो सांगता


सोमेश्वराचें देऊळ उभें,

काळाच्या साक्षेन भिजूनय,

विस्थापितांच्या डोळ्यांत उदक,

यादींची ज्योत तेवता अजूनय


मोगुबायची जल्मभूंय ही,

सुरांचो अजून घुमता थंय नाद,

कुर्डी फकत गांव न्हय रे,

गोंयच्या आत्म्याचो तो आवाज


उदकांत शेंणील्लो तरी कुर्डी गांव,

यादीं गाठीक घट्ट धरतलो,

लोकांच्या मनांत, इतिहासांत,

तो सदांच जिवो उरतलो।

तोंडां ....

 

तोंडां...

जॉन आगियार

तोंडां तरे तरेची, काय लांबट, काय गोल,
काय हांसतीं फुलांपरी, काय दु:खान भरील्लीं खोल...

काय मोटवीं, कांय लांबट , काय वाटकूळीं
काय चेपटीं, काय गोरी पिट्ट, काय काळीं.

कांय रडवीं, काय‌ हासतींं, कांय मोनी शांत ,
काय उजळलली, कांय तांबसर, कांय अशांत

रंग रुपान किदेंय जातां? मनच ओळखप बरें
मोगाच्या एका हास्यांत सुखच आसता खरें

देवा म्हऱ्यांत सगळेच सारखे, ना कोण व्हडलो-ल्हान,
मोगान बोरो जाता मनीस, तेंच खऱ्या जीवनाचें दान...

तूजोच जातां गो

 

तूजोच जातां गो

जॉन आगियार

स्वप्नात म्हज्या तूं
चोर पावलानी यो गो
म्हाकाय तुज्या काळजांत
दी थोडो सो जागो

तुजें काळीज आतां
म्हज्या काळजाक लाय गो
घट मूट उरुनी हो
आमच्या मोगाचो धागो

चांन्न्याची रात ही
नीळो सावळो रंग हो
ल्हारां ल्हारांनी गाजतात
ह्यो दर्याच्यो देगो

तुज्या एका हांश्यान
हांव जखमीं जातां गो
तुजेंच नांव ओठार घेवन
हांव तूजोच जातां गो

Wednesday, May 27, 2026

चान्नें..........

 

चान्नें......


जॉन आगियार

हासऱ्या तुज्या दोळ्यांतल्यान
चान्नें  मनांत सरता
शब्दांविणे मोगाचें गित
हळुच प्रित पितारता

साजवेळच्या वाऱ्या वांगडा
तुजे येवप जाणवता
मोगऱ्यां फूलांच्या सुवासावरीं
जान मनांत फुलता

तूं मुखार येताच नकळत
काळीज थोडें हालता
तुज्या गोड हांसण्यांतल्यान
दु:ख सगळें गळटा

चान्न्यान भरील्या रातींत
स्वप्न तुजेंच मागतां
आमच्या  ह्या मोगाच्या नात्यांत
सुंदर  जीणे जगतां


मातयेचो सुपुत – फादर बोलमॅक्स

 मातयेचो सुपुत – फादर बोलमॅक्स



जॉन आगियार


चिकलेच्या इगिर्जेची घांट आयज हळूच वाजता

गोंयच्या ह्या खऱ्या गवळ्याचो आयज उग्डास येता

हातांत बायबल आनी मनांत क्रांतीचो राग

वायटां आड झूंजपी आसलो एक वाघ

काय दिसां पयलीं सांगलेलें रांवून पुल्पिटान

मरण अटल, पुण वेळ देवाच्या हातान

आयज इगिर्जेचो आल्तार लेगीत शांत जाला

निसर्गाचो झूजारी आयज देवागेर गेला


ओ फादर बोलमॅक्स, तूं आसलो झाडांचो आवाज

गोंयच्या वाऱ्यांत मिसळ्ळो तुमचोच सूर आयज

मोलेच्या रानापासून पांचवेचार शेतांमेरेन

तुमचो वावर रावतोलो गोंयकारांच्या कळजांमेरेन

मातयेखातीर झूंजलो, गरिबांचो जालो आवाज

तुजो आवाज जीवो उरतलो गोंयभर आयज


फकत वेदी वेळ्यानच तुवे प्रवचनां दिलीं ना

चिकलेच्या चिकलांत देवून काम केलें

गोंयच्या तरणाट्यांक  तुमी दिली दिशा

निसर्ग सांबाळपाची मनांत जागयली आशा

राना वाचोवपाक, न्हंय सांबाळपाक

तुमी ओंपलें आपलें जीवित गोंयच्या मातेक

गोरिबांच्या मायेन जें कळीज धडधडलें

तें आयज सयमाच्या कुशिंत वचून विसावलें


चिकलेच्या वेळेपासून केपेंच्या मातये मेरेन

आक्खें गोंय दुखांत बुद्धलां कळजांमेरेंन

पुण क्रांतीची ज्योत केन्नाच पालवना

शेतकऱ्यांच्या शेतांत ती पेटत रावतली

तुजें कळीज थांबलें तरी वावर फुडें सरतलो

तुमचो वारसो गोंयकार फुडें व्हरतलो


फादर तुमच्या आत्म्याक शांती लाभची

ही पांचवी शेतां तुजो उग्डास करतलीं

ही राना-पेड्डां तुजेंच गीत गायतलीं

गोंयच्या मातयेचो तूं खरो सुपुत

देव बरें करू.

Tuesday, May 26, 2026

दूकांचे मोल

 दूकांचे मोल


जॉन आगियार

लोकांक दिसता बापूय केन्ना रडच ना,

ताच्या दोळ्यांतलीं दूकां कोणांक दिसच ना.

तो रडता , पण आपलीं दूकां दाखय नां,

सगळ्यां मुखार आपलो धीर खचपाक दिना.


थकवो, वेदना आनी मनातली सगळी चिंता,

आपल्याच काळजांत शांतपणी लीपोवन दवरता.

परिस्थिती कितलीय कठीण आनी बिकट येंव,

बापायची फाठ वणत कशी  उभी रावता.


खांद्यार ताच्या आसता उभ्या संसाराचो भार,

तोंडार हासो दवरुन सोसता दुःखाचे प्रहार.

तो हसता, "काळजी नाका,  बरें जातलें",

तो जाणा, तुटलो तर घराक लागता मार.


ताच्या मनांतली सुकती वेदना मात जाणवता;

आपल्यो भावना लिपोवपाची ताची धडपड कळटा.

म्हणूनच बापूय आपले दूक लीपोवून दवरता,

कुटुंबाखातीर तो स्वतःक भितरल्या भितर जपता.


आपल्या भितर खंतोवताना, कठीण प्रसंगांत वांकताना

केन्नाच ताका पळोवंक ना दूकानी रडताना ,

खरें तर बापूय सुद्धा रडटा, पण जगासमोर न्हय,

तांच्या एकांतातल्या दूकांचे मोल कोणाकच कळना.

दोळ्यांत तुज्या.....

 दोळ्यांत तुज्या......



जॉन आगियार


दोळ्यांत तुज्या शेंडताना...

खूब आनंद मेळटा गो...


मोगाचीं फुलां जावून

दोळ्यांतल्यान गळटा गो...


चांन्ने तूं, रात हांव...

प्रीत आमची फुलता गो...


हांसो तूं, आनंद हांव...

जीव आमचो तळमळटा गो...


श्वास तूं, धडकन हांव...

मोगान जिणें चलता गो...


बंध हें दोन जिवांचें...

सासणाचें म्हण कळटा गो...


खरेंच...

दोळ्यांत तुज्या शेंडताना...

खूब आनंद मेळटा गो...

Saturday, May 23, 2026

एकटो....

 एकटो....



जॉन आगियार


सगळें आसून लेगीत केन्ना केन्ना

कितलो एकटो उरतां हांव


मनांत आसा खूब कितें तरी,

ओगीच बसून उरतां हांव


भरून येतात जेन्ना दोळे तेन्ना

म्हाकाच धरत उरतां हांव


म्हज्याच भितर असोच लिपचोरयां

एकटोच झरत उरतां हांव


जगपाक जाय म्हणून जागतां

पूण सदां मरत उरतां हांव



Friday, May 22, 2026

एकच आमी, एकच देव

 एकच आमी, एकच देव

– जॉन आगियार


नाव वेगळे, रूप वेगळे,

पण ती एकच माऊली,

शांतादुर्गा आनी आवर लेडी,

एकाच झाडाची सावळी.


गोंयच्या या पवित्र भुंयेर,

एकचाराचो सूर वसला,

अल्लाह आनी जहोव्हा ,

एकाच रूपात दिसला.


प्रत्येक धर्माच्यो पावलखुणा,

एकाच मार्गाचेर व्हरतात,

माणुसकीचो आनी मोगाचो,

एकच धडो त्यो शिकयतात.


मूर्ती भितर वा मंदिरात,

हाव शोदना त्या ईश्वराक,

माझ्याच भितरल्या गाभाऱ्यात,

हाव पूजतां म्हज्या देवाक


स्वतःचे बरें आनी जगाचे कल्याण,

हीच खरी पूजा म्हजी,

अंतरांतल्या देवाक हसवपांत,

सामावल्या श्रद्धा म्हजी.


भावना म्हजी इतली नाजूक न्हय 

जी कोणाच्या उतरानी दुखवतली,

म्हजो विश्वास अथांग दर्यी ल्हारांवरी

जीं प्रत्येक प्रवाहान सामावून घेतली.


जेन्ना सुट्टलो हो देह म्हजो,

आनी आत्मो जातलो मुक्त,

थंय मेळपाना कसलोच धर्म,

ना आसचिना थंय जात गुप्त.


सगळे आत्मे एकठाय मेळून,

एकाच उजवाडात विलीन जातले,

भेदभावाचे हे डाग सगळे,

थंय सासणाचे पुसून वतले.

Thursday, May 21, 2026

कितलेंय तूं ना म्हण....

 कितलेंय तूं ना म्हण....



– जॉन आगियार


मुखडो

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों


अंतरो १

तुज्या काळजा मेरेन पावपाक

म्हाका चड वेळ लागचो ना

तुज्या मोगा शिवाय हांव

आनीक कांयच मागचो ना

दोळे भरून पळोवन तुका

हांव मन म्हजें भरतलों


मुखडो

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों


अंतरो २

तुज्या पांयांनी मदीं मदीं

वाजतात तीं पांयजणां,

मनाक लायतात पिशें

आंग शिरशिरता कणाकणां

चोरावरी येवन हांव

सपनांनी तुका धरतलों.


मुखडो

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों


अंतरो ३

ह्या चांदण्याच्या रातीक

तुजोच सोद लागला,

तुज्या एका हुसक्यान

हो जीव जागो जाला.

तांबड्या फुलावारी तुका

काळजांत हांव दवरतलों,


मुखडो

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों



अंतरो ४

एक दीस मोगा तुका

म्हज्या गोपांत घेतलों!

तूं जातलें म्हजें आनी

हांव तुजोच जातलों

तुज्याच हातांत हात घालून

मोग हो जियेतलों


मुखडो

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

कितलेंय तूं ना म्हण

हांव तुका म्हजेंच करतलों

Wednesday, May 20, 2026

सांगात

सांगात.....



– जॉन आगियार


जल्माक आयलां तुज्या खातीर

दिसता तुकाच पोळोवंचें


तुज्या घार्‍या डोळयांनी

म्हज्या डोळयांक मेळोवंचें


झोपाळ्याचेर बसोवन आमी

एका मेकाक धोलोंवंचें


हातांत हात घालून आमी

सगळ्या लोकांक जळोवंचें


तोंडांतल्यान कमी चड

मनांतल्यान आमी उलोवंचें


संवसाराचें व्हडें हें

आमी सांगातान चोलोवंचे

हांव एक कॉकरोच

 हांव एक कॉकरोच



– जॉन आगियार


हांव एक कॉकरोच

हांव एक सुशिक्षित बेकार,

हातांत घेवन म्हज्या कागदांचो भार,

पूण मेळना खंयच कसलोच आदार.

कोणाक म्हण दितले आमी दोश

आज हांव जालां पाखां

नाशिल्लो फकत एक कॉकरोच.....


सगळे म्हणटात हांव म्हण

म्हज्या देशाचो फुडार,

पूण आज म्हज्याच जिवितान

केला म्हाका सामको बेजार.

आशेच्या भ्रमाक आयल्या खरोंच

आज हांव जालां पाखां

नाशिल्लो फकत एक कॉकरोच.....


सृश्टीची, पर्यावरणाची म्हाका

आसा व्हड चिंता,

पूण समाज म्हज्याच चूलीर

आपली पेज रांन्दता

म्हज्याच नावान भरतात आपलो पाउच

आज हांव जालां पाखां

नाशिल्लो फकत एक कॉकरोच.....


म्हाका म्हजीच वळख

सोदपाची आयज आयल्या वेळ,

नशीबा कडेन चालू आसा

हो कसलो अद्भुत खेळ.

तरनाट्यांकच नडली तुमची ही सोच

आज हांव जालां पाखां

नाशिल्लो फकत एक कॉकरोच.....


पदव्यो आसूनय आयज

हांव जीणेत दारां सोदत उरलों

जाती कातीच्या राजकारणांत

सामको भितर हांव भरलों

म्हज्या जीणेक आयल्या आतां मोच

आज हांव जालां पाखां

नाशिल्लो फकत एक कॉकरोच.....


Monday, May 18, 2026

एकूच शक्ती, एकूच सुवात

 

एकूच शक्ती, एकूच सुवात

- जॉन आगियार

देव एकूच आसता पूण ताचे
वांटे मणशानीच हांगा केल्यात.
रूपां तांचीं वेग-वेगळीं,
हांगां आमच्या मदिं जाल्यांत.

जाती-काती हो प्रकार,
मुळांत नाशिल्लोच खंय.
हो भेद-भावूय केलो मनशानी,
स्वार्था खातीर बांदल्या वंय.

खेळ मांडला हो स्वार्थाचो,
आपलो तो वयर, परको तो सकयल.
पुण निमण्या दिसा कळटले सगळ्यांक,
जो कर्मां पसून लिपता तो फेल.

शेवट मारतकूच तुज्या मड्या लागीं,
वचपाक लेगीत न्हयकारतात लोक.
ज्या आचारांक तुवें पाळ्ळो जल्मभर,
तो सगळोच थारता फोक.

शेवटाक एकूच सुवात आसा वयर,
थंय मात कसलेच वांटे आसचे नात.
सगळे भेद विरघळतले त्या उजवाडांत,
थंय फकत आत्म्याची एकूच जात.

हांगा केल्ले वांटे हांगाच उरतले,
वयर वतना फकत कर्मां वांगडा आसतलीं.
ती एकूच शक्ती, ती एकूच सुवात,
निमणेकडेन सगळ्यांक एकठांय करतली.

Sunday, May 17, 2026

पावसांतलो मोग

 


पावसांतलो मोग




- जॉन आगियार

तो पयलो पाऊस, तें अजाण भिजप,
उदका थेंब्यांनी जाल्लें मनाचें लजप.
तेन्ना आमच्या मोगाचें बीं निगतेच पडिलें,
पूण पावसाच्या थेंब्यांनी आमकां मेकळें सोडिल्लें.

ल्हानसो तो कोंब, ल्हानशें आमचें नातें,
पावसाच्या शिरशिरान जालें एकदम जीतें.
रक्ताच्या प्रवाहांत नवोच वेग वाडलो,
दर एका थेंब्या वांगडा मोग आमचो घडलो.

तो पाऊस, ती रात आनी तुजी-मजी सात,
सगळेंच बदलून गेलें काळखांत पेटली वात.
आतां तो कोंब जाला एक व्हड रूख,
जाच्या पायथळा मेळटा मनाक व्हड सूख.

झिमझिम पावसांत आमचो मोग फुलूंक पावलो,
काळाच्या वेगान तो वाडत-वाडत रावलो!
हातांत हात घालून अजून खूब चलचें आसा,
पावसाचो मोग आमकां शेंकड्यानी वर्सां जगचो आसा.

याद तुजी...

 

याद तुजी...

- जॉन आगियार

नातें तें दोळ्यांचें, उतरांविणें उरिल्लें,
दर दिसा पळोवन तुका, रूप काळजांत मुरिल्लें.

कॉलेजीच्या भायर तूं, हांव थंयच रावपी,
पळोवन म्हाका, तुजें तें लजप कळिल्लें.

काळाच्या प्रवाहांत तूं, फुडें चलून गेलें,
सोदलीं हांवें थळां, पूण मन थंयच उरिल्लें.

आयज लेगीत त्या कॉलेजीच्या, फुडल्यान वता तेन्ना,
दिसता तुजेंच रूप, हातांत तुजीं पुस्तकां धरिल्लें.

काळाचे खेळ हे, नशिबाचे मेळ हे,
फक्त उरल्यात खीण काळजांत, यादानी भरिल्ले

Sunday, May 10, 2026

तुझी उणीव

 तुझी उणीव


जॉन आगियार


बोरो नासलों हांव तेन्ना, 

तूवें खांद्यार म्हाका घेतलो, 

धावत सुटली दोतोराकडे, 

तुजो जीव ना थकलो.


 कन्नाच करू नाका चोरी, 

ही तुझी पहिली शिकवण, 

जाण्ट्यांचो राख मान, 

हेच तुजें संस्कारांचे धन.


साडेसात झाले की, 

घराची ओढ लागताली, 

तुजी शिस्त कडक,

पण तातूंत माया आसताली. 


शिकचें हांवे मोठ्या शाळेत, 

होच आसलो तुजो ध्यास,

 म्हज्या उज्ज्वल फूडारा खातीर

तूवें सोंसले खूब त्रास


स्टीलच्या त्या डब्यानी, 

आवडीचे पदार्थ आसताले, 

डबो उगडलो कि तातूंत, 

तूज्या मायेचे हात दिसताले


थोडें आनीक वाडट्टां बाबा, 

लागल्या आसतली भूक

तृप्त जातालें पोट म्हजे, 

मेळटालें मायेचे सूख


सकाळी उठून सदांच, 

म्हजें टिफिन तूं‌ भरी

बस  आयली की ना, 

हाचीय सारखी चौकशी करी. 


आज तू ना वांगडा म्हज्या, 

ही पोकळी मोठी भासता, 

पण तुजो तो प्रत्येक उगडास, 

मनात घर करून असता.


Thursday, May 7, 2026

नवी सुवात

 

नवी सुवात

जॉन आगियार

ह्या जल्मांत जाली ना भेट,
तरी खंत धरूं नाका काळजांत,
परतून एकदां जल्म घेवन ये,
फक्त म्हजेच खातीर ह्या संवसारांत.

आमचेच खातीर‌ जगचे आमी
मोगान आमी न्हावूंया,
पोकळ उरिल्ल्या त्या गॅप्स-क,
परतून नव्यान भरून काडूंया.

जीं गूस्मटत उरलीं उतरां,
आनी अर्दीं उरलीं सपना,
हांगाच बसून मेळोवया,
मोग आमचो नव्यान खेळोवया

परतून एकदां जागोवया काणी,
त्याच कॉलेजीच्या बेंचाचेर,
अर्दकूट्या काळजाच्या काणयेक,
पावसाच्याच त्या रिमझिम तालाचेर.

उगडासांतली ती संद

 

उगडासांतली ती संद

जॉन आगियार

कुपां भरून आयल्यात मळबार,
काळोख दाटून आयला,
पावसाच्या थेंब्यां वांगडा,
तुजो उगडासय काळजांत देंवला.

कॉलेजीच्या त्या कॉरिडोरांत,
सदांच आमची भेट जाताली,
दोळ्यांत मात्सो मोग आसलो,
पूण जीब मात थरथरताली.

लायब्ररी च्या दाराकडे
तूं वण्टीक तेकून आसतालें,
तुज्या तिनूय इश्टीणीं वांगडा
हासत-खेळत दिसतालें.

हाव पयस उबो रावन,
तुज्या रूपात हरपून वतालो,
एकूच उतर काळजात आसलें,
पूण सांगपाक साप भियेतालों.

कँटीनच्या त्या कदेलिर,
च्याचो कप हातांत धरून,
तुका पळेतालों हांव
काळजांत सुखाचें ल्हार भरून.

तो वडाचो रूख, ती झाडां,
आमचीं साक्ष जावन उरलीं,
उतरां ओंटांचेर आयलींच ना,
पूण काळजांतूच तीं जीरलीं.

कॉलेजीचे दिस सोपले आनी
वाट आमची वेगळी जाली,
वास्तवाच्या ह्या संवसारांत,
ती ओळख पालवून गेली.

तरी आयजूय पावस पडलो की,
काळीज म्हजें हें रडटा,
उगडासांच्या त्या झाडाचेर,
एक देखणें फूल फुलता.

Tuesday, May 5, 2026

मौन

 मौन

जॉन आगियार

हांव ओगिच रावतां 

हाचो अर्थ असो न्हय की

म्हज्याकडेन सांगपाक कांयच ना.

केन्ना केन्ना हाचो अर्थ असो जाता,

की तूका सगळे  खबर आसा पूण 

आतां उतरांक कसलोच अर्थ उरलो ना.

कितलेंय उलोयलो तरी आतां,

कांच बदलपाचें ना हें तुका खबर आसा.

अशा वेळार शांत रावपांतच ,

सगळ्यांत शहाणपणाचें थारता.

मनांत उतरांचो गोंधळ आसलो तरी,

ओठांचेर मात शांतताय आसप गरजेचें.

उतरां परस मौनाची साथ,

खरे तर चड खोल वता.

लोकशायेचे चार खांबे

 लोकशायेचे चार खांबे


जॉन आगियार


न्याय, कायदो आनी प्रशासन, 

खंयच्याय राश्ट्राचें आदार स्तंब

काळाची पावलां वळवळटात, 

खाम्ब्यांक आज कांयच ना दम


पयलो खांबो कायदो घडयता, 

दुसरो ताची अंमलबजावणी करता,

 तिसरो न्याय दिवन रखण करता, 

आनी चवथो समाजाक जागो दवरता.


आतां वार्याल्हारां वेगळेंच दिकेन व्हांवतात,

विस्वासू खांबे भेस बदलून रावतात, 

सत्याची उतरां उणीं पडटात, 

अन्यायाचीं पाळां खोल वतात.


एक पडलो तर दुसरो सावरतालो, 

असो विस्वास मनांत आसलो, 

पूण आज खंय वचचें कळना, 

सत्याक आता आदारच मेळना.


तरी लेगीत उलो मारूया, 

लोकशायेची गजाल करूया, 

आमीच जागृत नागरिक जावया

लोकशाही आमची जीती दवरूंया.

गाडावयलो खुरीस

 

गाडावयलो खुरीस





जॉन आगियार

मरदान गाडावयलो खुरीस
मरदान गाडावयलो खुरीस तो,
उबो आसा थंयच आजुन,
सांवट आयली, वादळ आयलें,
पावसांतय रावलो भिजून

रावला उबो हो खूरीस शांत
इतिहासाच्या पानांक साक्ष दिवन,
मागण्याक पावून संकश्टां निवारता,
सतराव्या शेंकड्याची ती याद, घेवन

दुख्खाचीं ल्हारां आंगार येता,
तेन्ना पावता तो मजतीक,
विस्वासान ताका जो वेंग मारता,
रावता तांच्या तो संगतीक.


दोंगरा मात्यार‌ उबो शांत,
आशिर्वाद दिंवक रावता
मनाच्या कोनश्यांत आशिल्ली आस्त,
आनी मागण्यांक तो पावता,

एक प्रस्न.....

 

एक प्रस्न.....

जॉन आगियार

देऊळ आसूं वा मशिद,
दारांत तोच सुस्कार,
भिकारी बसल्यात थंय,
सोदतात नशिबाचो आधार

देंवाच्या दारांत बसून,
देवाकडेन मागूंक विसरतात
हातांतली झोळी मात्र,
मनशां फुडें पसरतात.

देवान सगळें दिलां,
असो भाव सगळ्यांचो आसता,
पूण पोटाची भूक मारूंक,
मनीसच मुखार सरता.

घडये हें सगळें पळोवन
देव वयर बसून हासता,
मनीसपण सोदून पळोवंक,
आमचीच तो परिक्षा घेता.

भितर बसला तो देव,
की भायर बसला तो मनीस?
ह्या प्रस्नाचेंर जाप सोदताना,
सरता आमचो दिस.

दान दिवपी हात,
हेंच देवाचें रूप जाता,
देखूनच तो भिकारी,
मनशां कडेन आस बाळगिता.

स्वताचेर विस्वास

 

स्वताचेर विस्वास

जॉन आगियार

हांगा तुका कोणूच वळखून घेवचो ना,
तुज्या दुखाचो ओझे तुकाच उखलचो पडटलो.

कातिजांत लाखांनी दूख आसल्यार लेगीत,
दर एका हालतींत तुका हांसचें पडटलें.

जर कितेंय करून दाखोवपाची आस्त आसा,
तर तुका तुकाच विसरून वचचें पडटलें.

जीण म्हळ्यार उज्याचो रस्तो,
तुका या उज्यांतल्यान चलून येवचें पडटलें.

वेळ खूब उणो उरला 'बेखबर',
सांवर ना जाल्यार आयष्यभर तळमळचें पडटलें.

गोबोर

 

गोबोर

जॉन आगियार

मर्णकुट्यार तो गोबोर पळोवन,
एक मात सामकें कळता...
फकत गोबोर जावपाखातीर
मनीस एकामेकाचेर कितलो जळटा!

सावळेन सांगात सोडलो तरी,
हावेस मात काळजांत उरता,
जो गोबोर वाऱ्यान उडून वतलो,
तेच खातीर मनीस बोल्सां भरता

मायेचें जाळें, सोयऱ्यांचो गोत,
सगळें हांगाच सोडून वचपाचें,
मूठभर गोबोर जावचे पयलीं,
फकत मोगान जियेवपाक शिकपाचें.

तो गोबोर सांगता निमणी काणी,
सगळेच समान, कोणूच न्हय व्हड,
गोबोर जातकच उरता ती फकत,
तुज्या बऱ्या कर्मांची जोड.

सोबीत

 

सोबीत

जॉन आगियार

सोबीत सुंदर रूप तुजें
मेळ्ळें तुम म्हाका त्या दिसा
सोदलें हांवें कितले कडेन ....
आजून म्हाका उगडास आसा

फेसबूक इंस्टा सोदलें हांवें
कांयच म्हाका कळूंक ना
नांव विचारुंक सोदी हांव
पुणू तुम म्हाका मेळूंक ना
तुम म्हाका मेळट म्हण
काळजांत म्हज्या आसा भरोस...

सोबीत सुंदर रूप तुजें
मेळ्ळें तुम म्हाका त्या दिसा
सोडलें हांवें कितले कडेन
आजून म्हाका उगडास आसा

कितलेय त्रास जिवाक पडूं
तुका सोदून हांव काडटलों
खोश्येचीं दोळ्यांत घेवन दुखां
तुज्याच वांगडा हांव रडटलों
काळीज म्हजें मोव खूब
करचो ना हांव कसलोच तमाशा

सोबीत सुंदर रूप तुजें
मेळ्ळें तुम म्हाका त्या दिसा
सोडलें हांवें कितले कडेन
आजून म्हाका उगडास आसा

Friday, May 1, 2026

मोगान वागचें आसा......

 

मोगान वागचें आसा......

जॉन आगियार

पिराय सरत आयल्या खरी,
पूण अजून म्हाका जगचे आसा.
जमनीर जरी उडयला म्हाका,
परत उठून कामाक लागचें आसा

ध्यासाच्या प्रवासाक भायर सरलां,
वाटेर खूब कीदे भोगचे आसा.
करूं दि लोकांक म्हज्या हारिची चर्चा,
यशाचें बनेर अजून लागचें आसा.

हक्काचें कदेल दूसऱ्याक तेकयलां
तें परत म्हाका मागचें आसा
तूमी कसलीय नाटकां करात
म्हाका मोगान वागचें आसा

मोग आनी अहंकार

 

मोग आनी अहंकार

जॉन आगियार

अहंकाराचो केल्यार त्याग,
नात्याक मेळटलो मान,
'हांव' पणाच्या गोंदळांत‌ मागीर
सगळ्यांक मेकळें जाता रान

झगडे कोणा खातीर जालें,
हे परस तें सोंडवप गरजेचें,
समजून करात मोगाचो प्रवासां,
थंय कांयच काम ना प्रजेचें

हारप म्हणल्यार पराभव न्हय,
ती तर मोगाची जीत,
मुखावयल्या मनशाक ओळखून,
सांबाळप आपली प्रित.

जंय इगो व्हड जाता,
थंय मोग ल्हवू-ल्हवू सोंपता,
देखून नात्यांत सदांच,
मोगान जियेवप बरें दिसता.

काळजाचो कुडको आनी मायेची वेंग


(जबलपूरच्या बरगी धरणावयली दुर्दैवी घडणूक (३० एप्रिल २०२६) जबलपूरचेर एक खोल घाव सोडून गेल्या. णव जाणांचो जीव गेलो—हातूंत आवय आनी तिचें तीन वर्सांचें भुरगें एकठांय मेळ्ळीं, तें काळीज पिंजून उडौपी दृश्य पळोवन जावपी दूख उतरांनी सांगपा पलीकडचें आसा.त्या आवयच्या अथांग मोगाचेर ही कविता)

काळजाचो कुडको आनी मायेची वेंग

जॉन आगियार

मळब फुटलें, वारें सुसाट सुटिल्लें,
उदकाचेर मरणाचें जाळें पातळिल्लें.
ल्हारांच्या तांडवांत जगप जालें कठीण,
आवयच्या काळजाचे आकांताचे खिण.

"भिये नाका पुता," तिणें हळूच म्हटलें,
काळखांत तिचें आवयपण ढाल जावन उठलें.
लाईफ जॅकेट न्हय, ती मायेची ऊब आशिल्ली,
काळजाच्या कुडक्याक हर्डयाक घेवन दशिली.

उदकाचो तो वेढो आनी मरणाचो उलो,
पूण आवयच्या वेंगेची सुटली ना गांठ.
जीव सोडलो तिणें, पूण मोग सुटलो ना,
देख दिवन गेली, संवसाराक केली फाट.

दर्याचीं ल्हारां लेगीत दुकान शांत जालीं
आवयच्या बलिदानान मळब जालें खाली
संसार सोपलो तरी मोग हो सोपचो ना,
आवय-पुताचें नातें केन्नाच विरचें ना.


सांगाडो

 

घटनेविशीं थोडक्यांत: ही कविता २७ एप्रिल २०२६ दिसा ओडिसांतल्या केओंझर जिल्ह्यांत जाल्ल्या त्या दुर्दैवी आनी काळजाक हात घालपी घटनेच्या स्मरणांत अर्पण आसा, जंय अनपेक्षित रितीन वचून गेल्ल्या जीवांक आनी त्यांच्या कुटुंबाक श्रद्धांजली दिल्या.

सांगाडो

जॉन आगियार

कासावीस जावन तो जितू मुंडा,
बँकेच्या दारांत उबो रावून रडटा,
जिती आसताना भयणीक आदार मेळ्ळो ना,
आतां ती मेल्या उपरांतूय तो लडटा.

"भयणीक घेवन येयात" बँकवाल्यान सांगलें,
नेमांच्या जाळ्यांत मनीसपण शेणलें,
निर्मळ काळजाच्या त्या भावान मागीर,
थडग्यांतल्यान भमणीची हाडां वेंचून हाडलीं.

साकांत भरिल्लीं तीची हाडां,
तिच्याच कष्टाच्या पैशांची गवाय दितात,
जिवीत सोंपल्या उपरांतूय तिचीं सपनां,
बँकेच्या काउंटरार न्यायाची वाट पळयतात.

किदें हो कायदो आनी किदें हो न्याय?
मनीस मेल्ल्याची खबर हाडांनी दिवची पडटा?
जिव्या मनीसपणाक मरण आयलां हांगा,
हाडांच्या सांगाड्याक बँक पुरावो विचारता.

ओरिसाच्या मातींतल्यान आयली ही ललकारी,
गरीबाच्या गरिबीचो जालो बोमाडो,
कागदां परस काळीज व्हड आसपाक जाय,
ना जाल्यार मानीसपणाचोच जातलो सांगाडो

Wednesday, April 29, 2026

मेल्ले भयणीचीं हाडां

 मेल्ले भयणीचीं हाडां



जॉन आगियार


बँकेच्या दारांत उबो तो थकला, 

सांगाडो भयणीचो फाटीर मारून

जितेपणीं जिणेंत ती कश्टांनी मेली,

मरणा उपरांत हाडली हाडां भरून


पयशां खातीर सतायलो ताका,

नियमांच्या आनी कायद्यांच्या जाळ्यान

भयणीचें मरण ताणें सिद्ध करचें कशें? 

जेन्ना बँकेंतलो धांवडायलो बळान


हातांत साक, काळजांत तिडक, 

अन्यायाचो हो कसलो भार? 

माणसुकी विसरलीं संवसारी कागदां, 

गरिबाच्या नशिबांत सदांच हार


भयणीच्या हाडांक वाचा फुटली, 

जगाक माणसुकेचो उणाव दिसलो

भावाच्या दोळ्यांतल्या रगता-दुकांनी, 

दर एक देशवासी आज पुराय भिजलो


उदेंत भारतांतली ही काळखी गजाल, 

आमचे वेवस्थेचो मुखवटो उकतो जालो

मेल्ले भयणीच्या हाडांचो तो भार, 

काळजांक चटकेच चटके दिवन गेलो

सावली मानीसपणाची

 

सावली मानीसपणाची


जॉन आगियार

लग्नाच्या पंगतीक आमी जमतात
आहेराचो लिफाफो हासत दितात.
पण हॉस्पिटलच्या दारांत जेन्ना वतात,
फक्त रिकामी हात कित्याक आसतात?

थंय जीव मरणाशी झुंज दित असता,
बोल्साचो भार मात कमी जायत असता.
वखदांच्या बिलांची यादी मोठी
कुटुंबाची खाली जाता पोती.

फक्त विचारपूस आतां पुरो जाली,
आकांतावेळार आदारय गरजेचो
येताना एक लिफाफो वांगडा हाडचो,
मनिसपणाचो नवो धर्म जगवचो

पिडेस्तांची खबर‌ घेवप तांका
खूशाल भरीत करता
अडचणीच्या वेळार जो हात घरता
खरो देव तोच ठरता

Tuesday, April 28, 2026

निमाणो विसव

निमाणो विसव

जॉन आगियार

कितलोय जीव धांवलो तरी,
हाताक लागना कांय,
निमणें मसूंडीच्या दाराकडेच
थांबतात आमचे पांय

गाडी तुजी व्हड आसूं,
वा पांयांनीच तूं चल,
तूझ्या कर्मांचे भावा.
मेळतले तूका फळ.

राज-महाल आसूं तुजो,
वा झोंपडी आसूं सादी,
निमाणें मात मेळतली
तूका मातयेचीच गादी.

पैशेकार आसूं वा गरीब,
राजा वा सामको रंक,
मरणाच्या त्या दारांत,
सगळ्यांचो एकूच अंक.

गर्व सोड, मोग कर,
होच जिविताचो सार,
कारण निमण्या स्टेशनाचेर,
जीवार आसचो न्हय भार.


Friday, April 10, 2026

महात्मा जोतीबा फुले

 

महात्मा जोतीबा फुले

--जॉन आगियार

महात्मा जोतीबा फुले महान,
तुका आमचो कोटी प्रणाम.
शिक्षणाचो उजवाड फांकयलो,
अज्ञानाचो काळोख पयस केलो.

सावित्रीबायेक सांगात दिवन,
चलयांक शिकयलें पयलें अक्षर
सत्यशोधक समाज घडोवन,
लोकांक तूवें केलें साक्षर

तुजो हो वावर सदांच अमर,
मोडून उडयलीं जातीचीं बंधनां.
उजवाडांत रावच्या खातीर आमीं
प्रेरणेन फूलयलीं मनामना.



Tuesday, April 7, 2026

भांगराचे ते काजूचे दीस

 

भांगराचे ते काजूचे दीस

— जॉन आगियार

काजूचो बिबो आंगट्या पोंदा धरून,
बडयेन चिरपाची याद आजून आसा उरून.

पोटावेल्यान गळटालो तो गोड गोड रोस,
गळसर मुटे खावपाचो आशिल्लो तो सोस!

काजू मुटे हाडून कोळमेंत घालून,
रोस आमी काडटाले पांयांनी मळून.

उरिल्ली चिवना बांदून वयर दवरताले फातर,
गोड निरो पिऊन शांत जाताली खातर!

पावसा दिसांनी बियो हाडटाले सोदून,
उज्यांत भाजून खाताले फातराचेर फोडून.

ते भांगराचे दीस गेले खंय उडून,
आयज फकत यादी उरल्यात काळजांत जडून!