पावसाळी मोग
— जॉन आगियार
तुजें येवप पयल्या पावसासारखें,
सुकिल्या कळजांत फुलां फुलोवन गेलें.
तुज्या हांश्यान उजळलें म्हजे जिणें,
सपनांच्या रंगांनी मन भरून गेलें.
पूण वेळेचे वाऱें हळूच बदल्लें,
काळें कूप मळबांत दाटून भल्लें.
एकूय उतर न सांगतां तूं परत गेलें,
म्हज्या मनाचें आंगण एकसूरें उल्लें.
आतां पावसाचो दर एक थेंबो,
तुजीच याद मनांत भितर हाडट्टा.
दोळ्यांतली दूकां आनी मळबांतलो पावस,
दोनूय एकाच सुरांत पडट्टा.
मोग सदांच मेळपाक न्हय,
पावसासारखो येता, मन भिजयता,
तो जिणें शिकोवपाक येता.
यादींच्या सुगंधान तो बीं रुजयता.
तूं कितल्येंय पयस आसलें तरी,
मोगा किट पेटत रावतली
मोगाची काणी केन्नाच सोपना,
ती कवितेंच्या ओळींनी अमर गावतली.
पावस वतलो, ऋतू बदलतले,
वेळ आपल्या मार्गाक लागतलो.
पूण खरो मोग आनी ताची याद,
कवीच्या उतरानी सदांच जगतलो.
