शिपायाचें अमर बलिदान
जॉन आगियार
घर सोडून भायर सरलो, तेन्ना दोळ्यांत एकच ध्यास
मांयभूंय राखपाचो, काळजांत खोल विश्वास.
त्या एका झुजांत, वागावरी तो झुजलो,
जीवाची पर्वा केली ना, बैलावरी भूजलो
कर्तव्य ताका म्हान विचार करुंना फुडलो
देशाखातीर हासत-हासत, रणांगणार तो पडलो.
तिरंग्यांत गुठलावन जेन्ना, कूड घरा पावता,
सगळो गांव दूखानी, त्या विराक निरोप दिता
आवयच्या कुशीतलो कुडको, मातयेंत मिसळलो,
बापायचो जो कणो, तो आदार आज कोसळलो.
भुरग्याच्या यादीन, आवयचे दोळे भरून येतात,
ज्या हातांनी खेळयलो, ते हात आज थरथरातात.
"बेगीन परत येतलों" म्हणूंन, आवयक सांगून गेल्लो
पुण नशिबाचो खेळ , तो तिरंग्यांत गूटलावन आयलो.
देशान एक सुपुत्र वगडायलो, घरांतलो दिवो पालवलो,
पुण अमरत्वाचो वारसो, ताच्या रगतान सजलो.
शूर वीर तो देशाचो पूत, अनंतात विलीन जालो,
मायभूंयेच्या पांयां कडेन तो, स्वताच अर्पण जालो
कुडीन जरी गेलो तो, तरी उगडासांत अमर उरला,
ह्या मातयेच्या कणकणांत, ताचोच सुगंध भरला
No comments:
Post a Comment