निमाणो साद
जॉन आगियार
बॅगो भरल्यो, सगलें थारलें, ओढ मनांत दिल्लीची,
'गोंयच्या चित्ररथाची, खोस काळजांत भरील्ली.
पूण घराच्या एका कोनशाक, काळोख उरलो व्हड,
बापुय पळेता ओल्या दोळ्यांनी, काळिच करून जड.
"वचप गरजेचें आसा काय?" ताणे हळूच विचारलें,
म्हाका मात कर्तव्याच्या फुडें, कांयच पडूंक नासलें
"दिल्लींत आमचे कलाकार, म्हजी वाट पळेतले,
तुमी तर बळिश्ट मनीस, आमी परतून मेळटले.
"वचूं नाका रे..." ताणें सांगपाचें सोडलें ना
पूण रेल्वेंत बस मेरेन म्हाका तें कांयच पडलें नां
दिल्ली वचूंक मडगांवा सावन गाडी भायर सरली
बापायच्या काळजांतली हुळहुळ, कोणाक खंय कळ्ळी?
दिल्लींत जालो भोवमान, जालो खोशेचो सुवाळो,
गोंयच्या चित्ररथाक मेळ्ळो, संवसाराचो उजाळो
पूण २९ जानेवारीक, सगळें अचानक बदलून गेलें,
बापाची अवस्था इबाडल्या, अशें म्हाका कयळें
परत येतनां विमानांत म्हजी वायट जाल्ली अस्वस्थता,
गोंयां पावता पावता काळजाक , मेळ्ळी थोडी शांतता
विमानतळा सावन थेट तिस्क-फोंड्या पावलो हांव,
पूण घरांतल्या त्या शाततेन, काळजाक केलो घाव.
आतां थंय बापुय पडिल्लो, एकलो आनी शांत,
ताच्या निमण्या उतरांचो अवाज, घुमता अजून मनांत.
कर्तव्याच्या ओझ्या खाला, ताचो हात धरूंक पावलों ना,
'बळिश्ट' म्हणपी पुताक, ताचो दुबळेपण कळ्ळो ना.
प्रजासत्ताक दिनाच्या टाळ्यची उमेद केन्नाच सोपुन गेली,
पूण ताच्या "वचूं नाका" उतरांच्यो, काळजांत उरल्यात वळी.
सगळें आसा, पद आसा, पूण बापुय मात सरलो
निमाण्या निरोपा वेळार, ताचो लाडको पूत पयस उरलो.
No comments:
Post a Comment