मेल्ल्या रुखाचो उस्वास
जॉन आगियार
उंच उबो हांव दिमाखांत, मळबाक तेंकपाची आस्त,
म्हाका जाणी कातरलो तांकां कोण दितलो ख्यास्त?
पशू-पाखण्यांक दिलो हांवें,जागो सावलेचो मायेचो
तूमच्या मदि कोणच नासलो मनीस काळजांन दयेचो?
आज उरलों फकत सांगाडो, काळजांत दुखाचो साग,
विकासाच्या नांवा खातीर केलो हांवे हो त्याग.
पळयले हांवें शिगमो-कार्निवल, मांडार घुमलो नाद,
इतिहासाच्या दरेक ओळीक, हांवें दिली साद.
चानयानी मारल्यो उड्यो अंगाचेर, सवण्यांनी बांदले धोटेर,
म्हजीं आडखळ जाली तांकां आयलो खंय हांव वाटेर
म्हज्याच वांगडा मारलीं ताणी कीतलीशींच सान मनां
वाऱ्याच्या तालाचेर नाचतालीं, म्हजीं ईल्लीशीं पानां,
कुराड मारली निश्टुर हातानीं, काळजाचेर पडलो घाव,
विकासाच्या ह्या सिमेंट नगरीत, उरलो ना म्हाजो ठाव.
म्हजेर आशिल्या देवाकय तूमी कसो रे फटयलो?
पांचवोचार देह म्हजो, कोळसो जायसर पेटलो.
हांव तर गेलों, पूण तुमकां फुडार विचारलो,
रुखां शिवाय तुमचो विकास, कितलो काळ उरतलो?
सांगाडो हांव काळजाचो, नशिबाच्या उज्यान पोटील्लो,
मनशाच्या ह्या स्वार्था खातीर, सैमाचो गळो घोटिल्लो.
No comments:
Post a Comment