मेल्ल्या रुखाचो उस्वास
जॉन आगियार
उंच उबो हांव दिमाखांत, मळबाक तेंकपाची आस्त,
म्हाकां जाणीं कातरलो तांकां कोण दितलो ख्यास्त?
पशू - पाखरांक दिलो हांवें, जागो सावळेचो मायेचो
तुमच्या मदीं कोणूच नासलो मनीस काळजान दयेचो?
आज उरलो फकत सांगाडो, काळजांत दुखाचो दाग,
विकासाच्या नांवा खातीर केलो हांवें हो त्याग.
पळयले हांवें शिगमो-कार्निवल, मांडार घुमलो नाद,
इतिहासाच्या दरेक वोळीक, हांवें दिलो साद.
चानयांच्यो उडक्यो आंगार, सवण्यांनी बांदले घोंटेर,
म्हजी आडखळ जाली तांकां आयलो खंय हांव वाटेर
म्हज्याच वांगडा मारलीं ताणीं कितलीशींच सान मनां
वाऱ्याच्या तालाचेर नाचतालीं, म्हजीं इल्लीशीं पानां
कुराड मारली निश्टूर हातांनीं, काळजाचेर पडलो घाव,
विकास नांवाचे सिमेंट नगरीत, उरलो ना म्हजो ठाव.
म्हजेर आशिल्ल्या देवाकूय तुमी कसो रे फटयलो?
पांचवोचार देह म्हजो, कोळसो जायसर पेटयलो.
हांव तर गेलों, पूण तुमकां फुडार विचारतलो,
रुखां शिवाय विकास, कितलो काळ उरतलो?
सांगाडो हांव काळजाचो, नशिबाच्या उज्यान पेटिल्लो,
मनशाच्या ह्या सुवार्था खातीर, सैमाचो गळो घोंटिल्लो.
जॉन आगियार
No comments:
Post a Comment