महात्मा जोतीबा फुले
--जॉन आगियार
महात्मा जोतीबा फुले महान,
तुका आमचो कोटी प्रणाम.
शिक्षणाचो उजवाड फांकयलो,
अज्ञानाचो काळोख पयस केलो.
सावित्रीबायेक सांगात दिवन,
चलयांक शिकयलें पयलें अक्षर
सत्यशोधक समाज घडोवन,
लोकांक तूवें केलें साक्षर
तुजो हो वावर सदांच अमर,
मोडून उडयलीं जातीचीं बंधनां.
उजवाडांत रावच्या खातीर आमीं
प्रेरणेन फूलयलीं मनामना.
भांगराचे ते काजूचे दीस
— जॉन आगियार
काजूचो बिबो आंगट्या पोंदा धरून,
बडयेन चिरपाची याद आजून आसा उरून.
पोटावेल्यान गळटालो तो गोड गोड रोस,
गळसर मुटे खावपाचो आशिल्लो तो सोस!
काजू मुटे हाडून कोळमेंत घालून,
रोस आमी काडटाले पांयांनी मळून.
उरिल्ली चिवना बांदून वयर दवरताले फातर,
गोड निरो पिऊन शांत जाताली खातर!
पावसा दिसांनी बियो हाडटाले सोदून,
उज्यांत भाजून खाताले फातराचेर फोडून.
ते भांगराचे दीस गेले खंय उडून,
आयज फकत यादी उरल्यात काळजांत जडून!
🌟 काळोखांतलो उजवाड 🌟
— जॉन आगियार
देवा, म्हजो फुडार तुज्या हातांत आसा,
भंय आनी आडखळी पयस कर आतां
काळोखान जरी केलो म्हजो रस्तो बंद,
तरी तुज्या उजवाडान मेळटली नवी संद
म्हजें नशीब आनी हांव तुज्या नदरे मूखार,
बंद दारां उगडून, देवा कर म्हजेर उपकार
वाटेवयले फातर आनी कांटे पयस कर,
हातांत हात घरुन म्हाका तूं फूडें व्हर
तुज्या उजवाडाची सोबीत सोबीत साथ,
काळजांत पेठयल्या तूज्या मोगाची वात
कष्ट सोंसल्यात ते देवा आतां पूरो,
तूझ्या पांयां लागीं दि गा आलाशिरो
आमचो राखणदार महान....
--जॉन आगियार
तिसऱ्या दिसा काळोख घटलो, जेजू जिवंत जालो,
मरणाचेर जैत मेळोवन, आपलो उजवाड घालो.
मळबांत उदेली एक नवी स़काळ,
संवसाराक मेळ्ळो सुटकेचो काळ.
फातर पयस जालो, थडगें रिकामी जालें,
भावार्तान संवसाराचें रूप बदलून गेलें.
रगत सांडिल्लें त्या काळख्या दोंगरार,
आशेचीं सुंदर फुलां फुलल्यांत त्या मार्गार .
मार्च-एप्रिलाच्या उज्यांत, रेंवेच्या त्या थारांत,
सगळीं एकठांय आयलीं भावार्थाच्या घरांत.
नूस्त्याची रूच आनी दोशिची गोडसाण,
पास्कांच्या सणाक आयली एक वेगळीच शान.
फेणयेचो घमघम आनी ताल घुमटांचो,
सांबाळ्ळा आमी ठोको आमच्या काळजाचो .
नव्या भेसांत, नव्या उमेदीन गावया एकूच गान:
"जेजू सोमिया जिवंत जालो, आमचो राखणदार महान!"
कॉलेज वर्ग: गंगा, राम, केवट आनी प्रा. शेख
लेखक: जॉन आगियार
चौगुले कॉलेजच्या त्या वर्गांत,
एक वेगळोच वारो व्हांवतालो,
प्राध्यापक शेख हांच्या उतरांनी,
गंगेचो काठ थंय पावतालो.
हिंदीच्या तासाक रंगलो तो,
राम-केवटाचो सुंदर संवाद,
काळजांत उरला आजून तो,
भक्तीचो आनी मोगाचो नाद.
"पांय धुयल्या बगर व्हड्यार बसयना,"
केवटाचो तो गोड हट्ट,
रामाच्या पांयांची धूळ लागून,
लाकडाची जातली किदें गत?
अहिल्येवरी नांव बायल जाली,
जाल्यार म्हजें कशें जातलें?
प्रा. शेख सांगताले तेन्ना,
सगळें दृश्य दोळ्यांमुखार येतलें.
तें लाकडाचें तारूं, तें पवित्र उदक,
आनी केवटाचो तो भाव,
जंय देवाक लेगीत नमवपाचो,
मेळ्ळो भक्ताक एक लावण्यमय वाव.
"तूं संवसार तारपी, हांव न्हंय तारपी,"
केवटाचो तो वेगळोच तर्क,
भक्तीच्या त्या सागरांत, न्हंय जाली शांत,
उरलो ना कसलोच फर्क.
आज परतून तो वर्ग याद जाता,
आनी याद येतात ते शेख सर,
जांणी उतरांच्या रंगान,
गंगा हाडली वर्गाच्या उंबरठ्यार.
केवट आजून थंयच उबो,
आनी थंयच आसा व्हडे ताचें,
आनी आमचो तो 'हिंदी क्लास',
चीत्र अजून काळजांत ताजे.
काळजाचें तारुण्य
जॉन आगियार
पिराय वाडली, केंस धवे जाले,
कूड म्हजी आतां थकत आयल्या.
पुण काळजांतली उमेद पळय,
ती आजूनय तशीच फुलत रावल्या!
कातीर पडल्यो जरी सुरकत्यो,
हुरहुर म्हजी आटपाक ना.
वर्सांची वळेरी वाडली म्हण,
म्हजें काळीज आजून म्हातारें जावंक ना!
पावलां आतां ल्हवू पडटात,
तरी सपन पळोवपाची आस आसा.
ह्या म्हाताऱ्या कुडीच्या भितर,
आजूनय एक भुरगो लिपून आसा!
संवसाराचे अणभव गांठी मारले,
तरी हांसपाची सवय सोडूक ना.
कूड म्हातारी जाली म्हणून किदें जालें?
म्हज्या काळजान आजून हार मानूक ना!
सांजवेळ आनी खेळ
जॉन आगियार
माडच माड आनी सांजवेळचीं तीं वारां
दप्तरां कुशीक दवरून, भायर सरतालीं पोरां
मोबायल नासलो तेन्ना, आंगण आमचें फुलतालें,
खेळांच्या त्या नादांत, पुराय गांव डुलतालें.
गड्डे हातांत धरून, नेम धरताले बरो,
टायर धांवडायतना, सुटतालो वारो.
लिपोचोरयांचो खेळ, झाडां फाटल्यान रंगतालो,
आवाजाच्या त्या गाजांत, दीस मावळून वतालो.
सात फातरांच्या राशिर, लगोरी मारताले,
धांवून-पळून तेन्ना, आमी एका मेकांक घरताले.
लांगडी घालून कोण, खेळ खेळून दीस भरतालो,
मैदानाच्या त्या धुल्लांत, अणभव व्हड मळतालो.
आतां सगलें बदल्लां, घरांत बसून खेळतात,
स्क्रीनीच्या त्या उजवाडांत, ल्हानपण ते सोदतात.
परतून खेळपाक मळाचेर यादी त्यो जागोवया,
आमच्या घरच्या आंगणांत परतून एकठांय येवया.
मरण.....
जॉन आगियार
जीणेत भरला काळोख
खंयच ना कीरण.
सपनांत पळयलां
हांवें म्हजेंच दाळील्लें सरण.
जगपाचें आनीक कसलेंच
उरुंक ना कारण.
म्हजे मन आता
म्हाकाच आयलां शरण.
बेगिनूच येता दिसता
म्हजें मरण.....
काळोख आनी काळजाचो आकांत
जॉन आगियार
दोनपारांचो वेळ तो, सूर्यूय लीपलो कूपान
सगळो संवसार बुड्डलो, देवाच्या पुताच्या दुखान
सोव्या वरा सावन, णव्या वरा मेरेन
धर्तरेर आयलो काळोख, देवाच्या निर्णयाच्या रुपान।
पयलीं जसो इजिप्ताचेर, आयिल्लो तो काळोख
तसोच आज सैमान मांडला, अन्याया आड खेळ
प्रवाद्यान सांगिल्लें, तेंच आयलें अणभवाक
भर दोनपारां काळोख आयलो, मेळपाक संवसाराक।
"एलोई, एलोई, लामा साबाक्तानी?"
खुरसा वयल्यान आयली, ती विलापी आनी
"म्हज्या देवा, म्हज्या देवा, कित्याक सोडलें म्हाका?"
स्तोत्र बाविसांतलीं उतरां, जेजून सांगलें ताका
लोक म्हणटात इलीयाक तो, मारता आसूंक जाय साद
पूण जेजूचो तो आसा, बापा कडेन संबाद
हें निराशेचें उतर न्हय, तर जैताचीच निशाणी
सगळें पुराय जालें म्हण, आपलें प्राण दिलें ताणी
कलवारीचो खुरीस
जॉन आगियार
खुरसा ताका मारलो, ताणें सोसले दुखाचे वार,
मनशाच्या पातकांचो घेवन आपल्या खांद्यार भार.
देवाचो तो पूत, मायेचो तो सागर,
अन्यायाचेर जैत मेळोवन, जालो तो अमर.
ना कसलोच स्वार्थ, ना ताका कसले गर्व,
मनश्याच्या मोक्षा खातीर त्यागले ताणें सर्व.
रगत सांडून आपलें, पातक धूवन काडलें,
देवाच्या राज्याचें दार, सगळ्यां खातीर उघडलें.
मरणाचेर जैत मेळोवन, तिसऱ्या दिसा उठलो,
उजवाडाचें एक नवें किरण, जगार फांकलें.
भावार्थ दवरतल्यांक मेळ्ळी मुक्तीची वाट,
जेजुचो मोग सदांच उरलो, काळजांत उपाट
हेच तें शुभवर्तमान, हीच ती खोश्येची खबर,
देवाचो मोग आमचेर निरंतर उरूं
खुरसार तो त्याग, आमी सदांच उगडास दवरूं,
सताच्या मार्गान सदाच चलू आमचे तारूं
मिलन.....
--जॉन आगियार
तुका पळोवन काळिज म्हजें तुझेरूच गो जाडलां.
कितलेय लिपय मनांतले ते , आयज भायर पडलां.
केदनांच चितुंक नासलें पूण घडपाचें ते घडलां.
विसरूंक जायना कशेंच, तुजेंच सपन म्हाका पडलां.
कठीण आसलें तरी कोणे जिणेचें गणित सोडलां?
मिलन आमचें दिसता म्हाका देवानच घडून हाडलां.
