नात्यांचें वारे
जॉन आगियार
घर आमचें मोगाचें, न्हय फकत वण्टी चार,
सांगाता मोगान हांसपाचें, बसून एकाच मेजार
झाडाक चड उदक घाल्यार, मुळां ताचीं कुसतात,
तशेंच नात्यांत चड गोडसाण, मोग उणो करतात.
भुरगीं आमचीं फुलां, तांकां दवरा सांभाळून,
मोबाइलाच्या जाळांत, वतात तीं शेणून.
आदल्या तेंपावेलीं सांज, आनी प्रार्थनेचो तो सूर,
आयज खंय तरी विसरल्यात, सूराचो जाला भेसूर.
काळाच्या ह्या चक्रांत, मनीस शेणून गेला
उलवपाक वेळ ना, फकत यंत्रमानव जाला
नात्यांतली ही दुराय, येवची केन्नाच न्हय
घरा भोंवतणीं आसची सदांच मोगाची वंय.
No comments:
Post a Comment