शांततायेचें एक मागणें
जॉन आगियार
आमकां आनीक नाका झुजां,
शांतीचीच आमकां ओढ;
हो उजो, एकामेकाची नसाय,
असलो हट्ट आता सोड
ह्या सगळ्या संघर्षांतल्यान,
मेळटा तरी कितें फळ?
जेन्ना मनशाचो आत्मोच रडटा,
भोगून झुजाचें हें बळ.
मनीसपणय विरगत वता,
धुळींत आनी मातयेंत;
नशेची फुलां फुलतात हांगा,
स्वार्थाच्या ह्या छातयेंत.
झूज करून कोणाक,
सांगात कितें मेळटाले?
कांयच बरें उरचेंना
उज्यान सगळें जळतलें
संवसाराचो अंत करपाक,
हातांत शस्त्रां घरली;
काळ्याकिट्ट ह्या काळोखांत,
कितलींच मना विरलीं.
सोशीकसाण हरपाता,
धुल्ल आनी मड्यां मदें.
नसायेचें पीक फुलता,
स्वर्थाच्या काळोखा कडें
ह्यो कसल्यो किंलांट्यो?
हें कसलें बळगें?
जें संवसाराक तोडटा,
आनी करता पीजून वेगळें
उजवाड सोंपोवपा खातीर,
सस्त्रां ताणी घडयलीं.
संवसार सोंपत चल्ला,
मडब्यांची मडींच माडयली
एकच सांगात तूमी,
देवान कित्याक तूमकां रचलें?
मोगा भास शिकोवपा बदल्याक
द्वेषाच्या जाळांत फासलें?
एक असो संवसार रचात,
जंय फुलां फुलतलीं?
पूण जे तूमी करतात ताची
फळां तूमकां मेळतली.
No comments:
Post a Comment