मातयेचें देणें
जॉन आगियार
ढवळेच्या त्या रानांतलें, मातीयेचें तें घर,
चूड्डटांचो जड पांगरून, उबें आशिल्लें थंयसर.
गांवटानळ्यानी आनी चूट़ानी, लिपिल्लें तें नातें,
चिखलांतल्यान फुलिल्लें, एक जिवीत भांगराचें.
शेणान सारयल्लें आंगण आनी मडके सकयलो उजो
सळसळत्या उदकान न्हातालो जीव म्हजो
तुळशी फुडें पेटिल्ली, उजवाडाची एक वात,
थंयच मेळ्ळी काळजाक, खरी सुखाची सूवात.
'विजय' आनी 'मंगल' आमचीं, आवय-बापूय जालीं,
पोस खावन घरच्या घरा, उमेद आमची फुलली.
आयच्या हातांतली सोलकडी, आनी नेवऱ्यांचो तो गोडवो,
गरिबींतय जो पाळ्ळो आमी, तो 'गोरवा पाडवो'.
आयज सिमेंटच्या वण्टींत, तें घर सोदून आयल्यात,
तरी मनाच्या कुडकुड्यांत, तेच दीस उरल्यात.
चिखल आनी पावसाचें, आमी सळसळ्ळें रगत,
मातयेच्या कूसांतल्यान, आयलें आमी जगत
No comments:
Post a Comment