अंदमानाची ओढ: एक सुंदर याद
जॉन आगियार
दाबोळी सावन उडलें, सपनां भरिल्लें विमान,
निळ्या-पाचव्या रंगांत न्हालें, अणभवांचें अंदमान.
दर्याच्या दारांत मेळ्ळो, मिठाचो तो गोड वास,
नदरेंत भरलें अजाप आनी, काळजांत जालो उल्लास.
सेल्युलर जैलाच्या वण्टींचेर, काळ्या पाण्याचे घांव,
स्वतंत्र्या खातीर झुझलेल्या थंय, दर एका वीराचें नांव.
सांजवेळच्या राधानगराची, ती रुपेरी न्हिदलेली रेंव,
निखळ उदकाच्या ल्हारांचेर, तो भांगराळो सुर्यदेंव.
हॅवलॉकच्या पोटांत दिसलें, एक वेगळेंच रंगीत जग,
नूस्त्यां वांगडा पेवता पेवता, विसरलो संवसाराचो माग.
नील बेटाची हिरवाळ आनी, रॉसची ती कळा पोरणी
खेळूक आमकां मेयळीं थंय हरणां आनी हरणी.
सविता आनी हांवें जोडलीं, मोगाचीं अणभवांचीं नातीं,
दर्याच्या ल्हारांनी मेळ्ळी, जीणेक नवी गती
घरा परतताना सांगातान, यादी लागल्यो फाटींक
अंदमानाची ही ओड, उरतली सदांच आमचे गाठींक.
No comments:
Post a Comment