आवयची साडी आनी तिची 'बँक'
जॉन आगियार
आवयच्या साडयेच्या त्या नऊवारी पोतांत,
एक वेगळोच जादू आशिल्लो तिच्या थाटांत.
नासली तिजोरी, नासलें कसलें लॉकर,
तिच्या पदराच्या गाठींत आसताली सुखाची झर.
मोडचे पैशे आसताले साडयेच्या गाठींत,
उरलेले पैशे मात लायताली ती किरवटींत.
अडचणीच्या वेळार ती गाठ आपशींच सुट्टाली,
मायेचो तो ठेवो केन्नाच जायनासलो खाली.
तिची माया आसताली म्हजे फाटीक
गरजेक तिचो हात वतालो ते गांठीक
ना बोल्स ना पाकीट, ना कसलो लोकर
तरी आवयच्या गांठींत आसतालो सुखाचो पाझर
म्हज्या हट्टा खातीर सुट्टाली पदराची गाठ,
उमेदीन भरून वताली घरची ही वाट.
त्या चुरील्या नोटांतल्यान मोगाचेच येताले ल्हार,
दुखांत-त्रासांत आसलो तिच्या किरवटीचोच आधार.
आयज बँको आयल्यात, आयल्यात तिजोऱ्यो व्हडल्यो,
पण आवयच्या पदरांतल्या सुखाक मात त्यो खोट्यो.
No comments:
Post a Comment