मौन
जॉन आगियार
हांव ओगिच रावतां
हाचो अर्थ असो न्हय की
म्हज्याकडेन सांगपाक कांयच ना.
केन्ना केन्ना हाचो अर्थ असो जाता,
की तूका सगळे खबर आसा पूण
आतां उतरांक कसलोच अर्थ उरलो ना.
कितलेंय उलोयलो तरी आतां,
कांच बदलपाचें ना हें तुका खबर आसा.
अशा वेळार शांत रावपांतच ,
सगळ्यांत शहाणपणाचें थारता.
मनांत उतरांचो गोंधळ आसलो तरी,
ओठांचेर मात शांतताय आसप गरजेचें.
उतरां परस मौनाची साथ,
खरे तर चड खोल वता.
लोकशायेचे चार खांबे
जॉन आगियार
न्याय, कायदो आनी प्रशासन,
खंयच्याय राश्ट्राचें आदार स्तंब
काळाची पावलां वळवळटात,
खाम्ब्यांक आज कांयच ना दम
पयलो खांबो कायदो घडयता,
दुसरो ताची अंमलबजावणी करता,
तिसरो न्याय दिवन रखण करता,
आनी चवथो समाजाक जागो दवरता.
आतां वार्याल्हारां वेगळेंच दिकेन व्हांवतात,
विस्वासू खांबे भेस बदलून रावतात,
सत्याची उतरां उणीं पडटात,
अन्यायाचीं पाळां खोल वतात.
एक पडलो तर दुसरो सावरतालो,
असो विस्वास मनांत आसलो,
पूण आज खंय वचचें कळना,
सत्याक आता आदारच मेळना.
तरी लेगीत उलो मारूया,
लोकशायेची गजाल करूया,
आमीच जागृत नागरिक जावया
लोकशाही आमची जीती दवरूंया.
गाडयल्लो खुरीस
जॉन आगियार
मरदान गाडयल्लो खुरीस
मरदान गाडयल्लो खुरीस तो,
उबो आसा थंयच आजुन,
सांवट आयली, वादळ आयलें,
पावसांतय रावलो भिजून
रावला उबो हो खूरीस शांत
इतिहासाच्या पानांक साक्ष दिवन,
मागण्याक पावून संकश्टां निवारता,
सतराव्या शेंकड्याची ती याद, घेवन
दुख्खाचीं ल्हारां आंगार येता,
तेन्ना पावता तो मजतीक,
विस्वासान ताका जो वेंग मारता,
रावता तांच्या तो संगतीक.
दोंगरा मात्यार उबो शांत,
आशिर्वाद दिंवक रावता
मनाच्या कोनश्यांत आशिल्ली आस्त,
आनी मागण्यांक तो पावता,
एक प्रस्न.....
जॉन आगियार
देऊळ आसूं वा मशिद,
दारांत तोच सुस्कार,
भिकारी बसल्यात थंय,
सोदतात नशिबाचो आधार
देंवाच्या दारांत बसून,
देवाकडेन मागूंक विसरतात
हातांतली झोळी मात्र,
मनशां फुडें पसरतात.
देवान सगळें दिलां,
असो भाव सगळ्यांचो आसता,
पूण पोटाची भूक मारूंक,
मनीसच मुखार सरता.
घडये हें सगळें पळोवन
देव वयर बसून हासता,
मनीसपण सोदून पळोवंक,
आमचीच तो परिक्षा घेता.
भितर बसला तो देव,
की भायर बसला तो मनीस?
ह्या प्रस्नाचेंर जाप सोदताना,
सरता आमचो दिस.
दान दिवपी हात,
हेंच देवाचें रूप जाता,
देखूनच तो भिकारी,
मनशां कडेन आस बाळगिता.
स्वताचेर विस्वास
जॉन आगियार
हांगा तुका कोणूच वळखून घेवचो ना,
तुज्या दुखाचो ओझे तुकाच उखलचो पडटलो.
कातिजांत लाखांनी दूख आसल्यार लेगीत,
दर एका हालतींत तुका हांसचें पडटलें.
जर कितेंय करून दाखोवपाची आस्त आसा,
तर तुका तुकाच विसरून वचचें पडटलें.
जीण म्हळ्यार उज्याचो रस्तो,
तुका या उज्यांतल्यान चलून येवचें पडटलें.
वेळ खूब उणो उरला 'बेखबर',
सांवर ना जाल्यार आयष्यभर तळमळचें पडटलें.
गोबोर
जॉन आगियार
मर्णकुट्यार तो गोबोर पळोवन,
एक मात सामकें कळता...
फकत गोबोर जावपाखातीर
मनीस एकामेकाचेर कितलो जळटा!
सावळेन सांगात सोडलो तरी,
हावेस मात काळजांत उरता,
जो गोबोर वाऱ्यान उडून वतलो,
तेच खातीर मनीस बोल्सां भरता
मायेचें जाळें, सोयऱ्यांचो गोत,
सगळें हांगाच सोडून वचपाचें,
मूठभर गोबोर जावचे पयलीं,
फकत मोगान जियेवपाक शिकपाचें.
तो गोबोर सांगता निमणी काणी,
सगळेच समान, कोणूच न्हय व्हड,
गोबोर जातकच उरता ती फकत,
तुज्या बऱ्या कर्मांची जोड.
सोबीत
जॉन आगियार
सोबीत सुंदर रूप तुजें
मेळ्ळें तुम म्हाका त्या दिसा
सोदलें हांवें कितले कडेन ....
आजून म्हाका उगडास आसा
फेसबूक इंस्टा सोदलें हांवें
कांयच म्हाका कळूंक ना
नांव विचारुंक सोदी हांव
पुणू तुम म्हाका मेळूंक ना
तुम म्हाका मेळट म्हण
काळजांत म्हज्या आसा भरोस...
सोबीत सुंदर रूप तुजें
मेळ्ळें तुम म्हाका त्या दिसा
सोडलें हांवें कितले कडेन
आजून म्हाका उगडास आसा
कितलेय त्रास जिवाक पडूं
तुका सोदून हांव काडटलों
खोश्येचीं दोळ्यांत घेवन दुखां
तुज्याच वांगडा हांव रडटलों
काळीज म्हजें मोव खूब
करचो ना हांव कसलोच तमाशा
सोबीत सुंदर रूप तुजें
मेळ्ळें तुम म्हाका त्या दिसा
सोडलें हांवें कितले कडेन
आजून म्हाका उगडास आसा
