निमणी वाट
जॉन आगियार
मेल्या उपरांत किदे किदे जातलें,
हें चिंतून मन थोडें भियेंतलें.
कोण म्हणटलें पुरूया, कोण म्हणतलें जाळूया,
मर्णा उपरांतच्या वादांत, हांव मात आसचो ना.
वेरेंच्या ह्या घरान माका माया दिली,
कुलदेवताच्या गांवान मूळ वळख दिली.
आता खंय वचचें, हो प्रस्न तांकां सतायतलो,
तेन्ना हांव सगळ्या अगतिकां पसून पयस आसतलो.
फुलां हाडूं वा रडत बसूं, माका कसलेचच ओजें नासतलें.
हे कुडिची मातयेंत माती मेळ्ळी की सोंपलें,
आत्म्याचें हें पाकीट देवाकडेन पावलें.
वाद जावं वा संवाद, माका फरक पडचो ना,
शांतीच्या ह्या प्रवासांत, कोणाचोच आवाज उरचो ना. जिणेंत जितलीं नातीं जोडलीं, तितलींच खरीं,
बाकी हें उज्याचें वा मातयेचें, सगळें वाऱ्या वरीं
No comments:
Post a Comment