उगडासांतली ती संद
जॉन आगियार
कुपां भरून आयल्यात मळबार,
काळोख दाटून आयला,
पावसाच्या थेंब्यां वांगडा,
तुजो उगडासय काळजांत देंवला.
कॉलेजीच्या त्या कॉरिडोरांत,
सदांच आमची भेट जाताली,
दोळ्यांत मात्सो मोग आसलो,
पूण जीब मात थरथरताली.
लायब्ररी च्या दाराकडे
तूं वण्टीक तेकून आसतालें,
तुज्या तिनूय इश्टीणीं वांगडा
हासत-खेळत दिसतालें.
हाव पयस उबो रावन,
तुज्या रूपात हरपून वतालो,
एकूच उतर काळजात आसलें,
पूण सांगपाक साप भियेतालों.
कँटीनच्या त्या कदेलिर,
च्याचो कप हातांत धरून,
तुका पळेतालों हांव
काळजांत सुखाचें ल्हार भरून.
तो वडाचो रूख, ती झाडां,
आमचीं साक्ष जावन उरलीं,
उतरां ओंटांचेर आयलींच ना,
पूण काळजांतूच तीं जीरलीं.
कॉलेजीचे दिस सोपले आनी
वाट आमची वेगळी जाली,
वास्तवाच्या ह्या संवसारांत,
ती ओळख पालवून गेली.
तरी आयजूय पावस पडलो की,
काळीज म्हजें हें रडटा,
उगडासांच्या त्या झाडाचेर,
एक देखणें फूल फुलता.
No comments:
Post a Comment