(जबलपूरच्या बरगी धरणावयली दुर्दैवी घडणूक (३० एप्रिल २०२६) जबलपूरचेर एक खोल घाव सोडून गेल्या. णव जाणांचो जीव गेलो—हातूंत आवय आनी तिचें तीन वर्सांचें भुरगें एकठांय मेळ्ळीं, तें काळीज पिंजून उडौपी दृश्य पळोवन जावपी दूख उतरांनी सांगपा पलीकडचें आसा.त्या आवयच्या अथांग मोगाचेर ही कविता)
काळजाचो कुडको आनी मायेची वेंग
जॉन आगियार
मळब फुटलें, वारें सुसाट सुटिल्लें,
उदकाचेर मरणाचें जाळें पातळिल्लें.
ल्हारांच्या तांडवांत जगप जालें कठीण,
आवयच्या काळजाचे आकांताचे खिण.
"भिये नाका पुता," तिणें हळूच म्हटलें,
काळखांत तिचें आवयपण ढाल जावन उठलें.
लाईफ जॅकेट न्हय, ती मायेची ऊब आशिल्ली,
काळजाच्या कुडक्याक हर्डयाक घेवन दशिली.
उदकाचो तो वेढो आनी मरणाचो उलो,
पूण आवयच्या वेंगेची सुटली ना गांठ.
जीव सोडलो तिणें, पूण मोग सुटलो ना,
देख दिवन गेली, संवसाराक केली फाट.
दर्याचीं ल्हारां लेगीत दुकान शांत जालीं
आवयच्या बलिदानान मळब जालें खाली
संसार सोपलो तरी मोग हो सोपचो ना,
आवय-पुताचें नातें केन्नाच विरचें ना.
No comments:
Post a Comment