दूकांचे मोल
जॉन आगियार
लोकांक दिसता बापूय केन्ना रडच ना,
ताच्या दोळ्यांतलीं दूकां कोणांक दिसच ना.
तो रडता , पण आपलीं दूकां दाखय नां,
सगळ्यां मुखार आपलो धीर खचपाक दिना.
थकवो, वेदना आनी मनातली सगळी चिंता,
आपल्याच काळजांत शांतपणी लीपोवन दवरता.
परिस्थिती कितलीय कठीण आनी बिकट येंव,
बापायची फाठ वणत कशी उभी रावता.
खांद्यार ताच्या आसता उभ्या संसाराचो भार,
तोंडार हासो दवरुन सोसता दुःखाचे प्रहार.
तो हसता, "काळजी नाका, बरें जातलें",
तो जाणा, तुटलो तर घराक लागता मार.
ताच्या मनांतली सुकती वेदना मात जाणवता;
आपल्यो भावना लिपोवपाची ताची धडपड कळटा.
म्हणूनच बापूय आपले दूक लीपोवून दवरता,
कुटुंबाखातीर तो स्वतःक भितरल्या भितर जपता.
आपल्या भितर खंतोवताना, कठीण प्रसंगांत वांकताना
केन्नाच ताका पळोवंक ना दूकानी रडताना ,
खरें तर बापूय सुद्धा रडटा, पण जगासमोर न्हय,
तांच्या एकांतातल्या दूकांचे मोल कोणाकच कळना.
No comments:
Post a Comment