ही कविता महाराष्ट्रांतल्या खबरापत्रांनी प्रकाशित केल्ल्या एका सत्य आनी हृदयस्पर्शी घटणेर आदारीत आसा. ह्या कवितेचो उद्देश कोणाकय व्यक्ती वा कुटुंबाचेर टीका करपाचो ना. आवय-बापांयन आपल्या भुरग्यां खातीर केल्ल्या त्यागाची, म्हातारपणांत तांकां मेळपाक जाय आशिल्ल्या मायेची आनी मानीसपणाच्या कर्तव्याची समाजाक जाणीव करून दिवप, होच ह्या कवितेचो हेतू .
बापायचो निमाणो उलो
– जॉन आगियार
चेडवांक वाढयलें हांसत-हांसत,
जीवाचें रान करून दिस नटयले;
भुरग्यांखातीर स्वताक विसरून,
मायेचे दिवे सदांच पेटयले.
वय सरलें, हात थरथरले,
दोळ्यांनी वाट पळोवप सोडलें ना;
"येतलीं म्हजी चेडवां" म्हण आस धरून,
भुरग्यांक वायट उतर काडलें ना.
फोनांतल्या उतरानी कीदें जाता?
मायेच्या स्पर्शान जीव फुलता;
दुःख मनांतलें सोसून रावलो—
जाचें जळटा, तांकाच कळटा.
जीवाच्या निमाण्या श्वासांत,
बापूय आपल्याकडेच उलयता;
"घूंवो येतल्यो" म्हण आस धरून,
तो दाराकडेनच पळयता.
परक्यांनी अग्नी दिलो बापायक,
मनीसपणाचो धर्म पाळलो ताणी;
व्हिडिओचेर मरण पळौपी चेडवांनी,
जगाक दाखयली नवी काणी
शिक्षण, पैशे, मान-सन्मान—
सगळें मेयटळें जीणेंत;
पूण आवय-बापाचें ऋण फेडपाक,
कांयच आसचेंना वेगेत
आपल्या आवय बापाय खातीर
जिण आसतना थोडो वेळ सारात;
निमाण्या वेळार एकदां तरी,
मायेन ताचो हात धरात.
चितेचो उजो पालोवन वतलो,
वारें गोबोर उभोवन वतलें;
पूण आवय-बापायच्या उपेक्षेचें दुःखणें,
सदांच अंतःकरण खातलें.
No comments:
Post a Comment