खवड्या डोंगराचो उलो

( एका सत्यघटनेचेर आधारित कविता )

खवड्या डोंगराचो उलो

जॉन आगियार

एका खीणाच्या रागान,
एक सपन तुटून गेलें,
काळांतलें वादळ घाकटो,
पण दुःख डोंगराईतलें जालें.

बापायन म्हळें, “राव रे बाबा,
परत यो म्हज्या म्हर्‍यांत..
आवयच्या दोळ्यांत आसली माया,
ओठांवर थरथरत आसलें दांत.

तीन वरां ते विनयत रावले,
जीण सोंपोवप हें बरें न्हंय...
पण मनाच्या काळख्या कोनशाक
कुणाल शेणून गेलो खंयचे खंय

एक उडी… आणि खीणांत,
बापायचेर मळब कोसळलें,
पूताक वाचयता वाचयता बापयन
आपलेंच जीवीत सोपयलें

पूत आनी घरकार सकयल,
आवयन पळयलें तें दृश्य…
मायेन तिकाय ओडून व्हेली,
थांबलो एका घराचो उश्वास.

खवड्या डोंगर आयजय उबो,
पूण ताच्या कुशींत प्रश्न हजार—
कीत्या खातीर सोपलो,
तीन जीवांचो पूराय संसार?