कळजार बरय...
— जॉन आगियार
हांवें कितल्या फावटी तरी
तुज्या मनामेरेन पावपा खातीर
मोगाचे पूल बांधले.
एकदा तरी तूं
म्हज्या मेरेन येवपाचें थारय,
म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.
हांवें आमच्या नात्याचे
प्रत्येक शब्द जपले,
प्रत्येक वचन मनांत पाळले.
तूंय केन्नातरी
त्या मोगाचो मान मीरय,
म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.
हांव उलय नासतना लेगीत
म्हजे दोळे तुका सगळें सांगतात.
एक फावट तरी आतां
म्हज्या शांततेचो अर्थ
तुज्या जिणेंत सारय,
म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.
म्हजो दिस तुज्या
यादींनी उजवाडाक येता,
रात तुज्या सपनांनी भरून वता.
तुज्या ओठांर उतरानी
केन्नातरी म्हजें नांव झरय,
म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.
सगळेच म्हणतात,
हांव तुज्या मोगान पीसो जालां.
तुज्या हाताच्या स्पर्शाक आशेलां;
तूंवय मोगान म्हज्या
मात्यार तुजो हात फिरय,
म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.
मोगान जिकप-हरप
हें मातूय नासता;
फक्त सांगात आसप गरजेचें.
आतां जिवीतभर तुजें कळीज
म्हज्या काळजाक फारय,
म्हजें नांव तुज्या कळजार बरय.
No comments:
Post a Comment