एकच सत्य

 

एकच सत्य

जॉन आगियार

मेल्या उपरांत स्वर्गांत वतले की जन्नतांत?
वैकुंठाचें दार कोण, उकडतलें निमण्या खिणांत?
नरक आसूं वा जहन्नुम, कोणाक खबर ना कसलें,
निमणे एकाच मातयेंत, सगळ्यांनीच विसावचें आसलें. || १ ||

वयर गेल्यार नसतली, धर्माची वेगळी वस्ती,
थंय गेल्यारच कळटलें, व्यर्थ आसली सगळी कुस्ती.
जर सगळ्यांचो शेवट, आसा एकूच समान,
तर धर्मा खातीर झुजून, किद्याक वगडावचो मान? || २ ||

सूर्य आनी चंद्र हींच, देवाचीं रचना
भेदभाव नासतना दितात, उजवाड आनी कीर्णा.
वारो, उदक, ऑक्सिजन, सगळ्यांक मेळटा सारको,
निसर्ग केन्नाच करीना, तुजो आनी परको. || ३ ||

देखून चलां एकठांय येवया, सोडून सगळो द्वेष,
हातांत हात घालून, सोबवया आमचो देश.
मनुसकीच्या धांव्यान, जग हें विणपाक,
मोग आनी एकवटान, जिवीत हें जगपाक. || ४ ||

एकच सत्य

जॉन आगियार

मेल्यावरती स्वर्गात की जन्नतेत जाणार? 
वैकुंठाचे दार तरी, नक्की कोण उघडणार? 
नरक असो वा जहन्नुम, नसे कुणास ठावे, 
अंती एकाच मातीत, सर्वांनी विसावावे. || १ ||

वरती गेल्यावर नसेल, धर्माची वेगळी वस्ती, 
तिथे गेल्यावर कळेल, व्यर्थ होती सारी कुस्ती. 
जर सर्वांचा शेवट, आहे एक समान, 
तर धर्मापायी लढून, का गमवावा मान? || २ ||

सूर्य आणि चंद्र हेच, ईश्वराचे रूप, 
भेदभाव न करता देती, प्रकाश आणि धूप. 
वायू, पाणी, ऑक्सिजन, सर्वांना मिळतो सारखा, 
निसर्ग कधीच करत नाही, तुझा आणि परका. || ३ ||

म्हणून चला एकत्र येऊ, सोडून सारे द्वेष, 
हातात हात घालूनी, सजवू आपला देश. 
माणुसकीच्या धाग्याने, जग हे विणायला, 
प्रेम आणि एकतेने, जीवन हे जगायला. || ४ ||