विस्वास....
जॉन आगियार
संवसाराच्या ह्या बाजारांत,
विणल्यांत नात्यांचीं जाळीं,
सगळेच सोदतात फायदो,
काळजां भितरल्यान काळीं
तुज्या मुखार हांसपी चड,
वयल्या वयर हालयतात कान,
वेळ येतकच कळटा खरें,
कोणाचें खंय आसा स्थान.
"तुजेच आमी" अशें सांगून
फटोवपी खूब मेळटले,
गरज सोंपतकूच विसरून ,
वळख पयस पळटले.
दंग स्वार्थाच्या खेळांत,
दुसऱ्याचो करिनात विचार,
फकत दाखोवपाक रडटात
तिगना कसलोच आचार.
देखून दुसर्याच्या खांदार न्हय,
दाखय स्वताचो पावर
स्वार्थाच्या ह्या जगांत,
फकत स्वताचेर विस्वास दवर
गांठी
जॉन आगियार
गाडी हांव चलोयतालो
स्कूटर तुजी फाटीं
आरशांत दिसली ओळख तुजी
आनी जूळूंक लागल्यो गांठी
तुका पळोवन हांव हांसलो
तूंवय गालांत हांसले
नकळत म्हज्या काळजांत
येवन तूं बसलें
वाऱ्यार तुझे केंस उडटात
मनांत यादि रुजतात
रस्त्यावयल्या गर्दींतय
दोळे तुकाच सोदतात!
आरशांतलें तें तुजें रूप
लावन गेलें पीशे खूब
सांगपाचें तें उरून गेलें
पळोवन तुजे रूप
ओड आमची अशीच आसूं
मनांत तुजोच ध्यास आसूं
फूडलो प्रवास करतना
तूं म्हज्याच गाडयेंत बसूं
दर्याचेर देगेर.....
जॉन आगियार
दर्याच्या देगेर बसून हांव आसलो,
काळजांत तूं आसलें एकटो हांव नासलो।
ल्हारांच्या तालार मोगाचें गीत,
म्हज्याच मनांत फुलता आमची ही प्रीत।
सूर्य बुडलो तरी आशेचो उजवाड दिसलो॥
दर्याच्या देगेर बसून हांव आसलो,
काळजांत तूं आसलें एकटो हांव नासलो।
तूं मेळचें म्हण देवा लागीं मागतां,
तुज्याच खातीर हांव हें जिवीत जागतां।
तुज्या मोगा खातीर खूब त्रास सोसलो॥
दर्याच्या देगेर बसून हांव आसलो,
काळजांत तूं आसलें एकटो हांव नासलो।
काळीज दुखतलें
-जॉन आगियार
काळीज दुखतलें, दूख जातलें
विरह सोसू नाका
हात म्हगेलो सोडून तूं
आतां वचूं नाका
दुकांचो दर्या दर्या जाला
काळजांत ल्हारां
सरभोंवतणी म्हाज्या
मोगाचीं दोरां
तुजींच हांव सपनेंलो सपनां
सपनांचीं बांदील्ली तीं
मोडलीं आतां घरां
काळीज दुखतलें, दूख जातलें
विरह सोसू नाका
हात म्हगेलो सोडून तूं
आतां वचूं नाका
तुज्याच दोळ्यांत म्हजो
रुपकार पाळयला
दुस्मानान वाटेर आमच्या
काळोख फांकयला
पयस करून दुस्मानांक
मोगा दिवो लाय
झोळयेंत म्हाज्या तुज्या
मोगा भीक जाय
काळीज दुखतलें, दूख जातलें
विरह सोसू नाका
हात म्हगेलो सोडून तूं
आतां वचूं नाका
उलो
जॉन आगियार
खंय शेणलो 'गोंयकार', सोदूनय आता मेळना,
परक्यांच्या ह्या गर्दींत, खरी काणी कोणाक कळना.
खंयचेखंय थुंकून करतात घाण,फुलोवन छाती,
शांत सुंदर ह्या भुंयेची, कशी जाली ही माती?
दोंगर खणले, झाडां मारलीं, सिमेंटचें जालें रान,
खाजनां सगळीं गिळलीं तांणी, निसर्गाचो गेलो मान.
उदक ना, वीज ना, प्रदूषणाचो सुटला वास,
मेगा सिटीच्या नांवान, थळांव्याच्या गळ्याक फांस.
शांतताय सगळी काबार जाली, सुखाची पेटली होळी,
नव्या प्रकल्पांच्या जाळ्यांत, आडकली आमची झोळी.
हे शांतादुर्गा माते, काली जावन हांचे रगत पी
शेणिल्लें तें सूख-समाधान, ते गोंय, आमकां परत दी.
तुझ्या चरणी एकच मागणें, उकल तूजो भालो
शांततायेच्या ह्या नंदनवनाचो, आयक एकदां उलो.
माझा गोवा, माझी व्यथा
जॉन आगियार
कुठे हरवला 'गोमंतकीय', शोधूनही मिळेना आता,
परप्रांतीयांच्या गर्दीत हरवली, इथली खरी कथा.
कुठेही थुंकून घाण करतात, शिस्त ना कसली भिती,
शांत सुंदर या भूमीची, अशी कशी झाली स्थिती?
डोंगर पोखरले, झाडे तोडली, सिमेंटचे झाले रान,
पाणथळ जमिनी गिळल्या साऱ्या, निसर्गाचा गेला मान.
पाणी नाही, वीज नाही, प्रदूषणाने कोंडला श्वास,
मेगा सिटींच्या नावाखाली, स्थानिकांना फक्त त्रास.
शांततेचा भंग झाला, सुख-शांतीची झाली होळी,
नव्या प्रकल्पांच्या वेढ्यात, अडकली आमची झोळी.
हे शांतादुर्गा माते, जुना गोवा परत दे,
हरवलेले ते सुख-समाधान, पुन्हा येउ दे.
नासवले ज्यांनी घर आमचे, त्यांना तूच दे दंड,
रक्षण कर या अबोल भूमीचे, मोड त्यांचे हे पाखंड.
तुझ्या चरणी एकच मागणी, गोवा आमचा राख,
शांततेच्या या नंदनवनाची, ऐक एकदा हाक.
